Deze week is het dan weer zover. Jagd und Hund 2011 voor de 30e keer.
Voor wie hier nog niet eerder geweest is, als je kan zeker een keer doen. Een must voor een ieder met interesse voor het buitenleven, honden, jacht, jachtreizen, maar ook alles op het gebied van vissen ruim 45.000 vierkanter meters hobby.
Op slecht een uurtje rijden van Arnhem gaat een wereld open. Dit soort beurzen (jaarmarkten) kennen wij niet in Nederland.
Leuk shoppen, noviteiten ontdekken maar ook leren van vakmensen die aldaar hun kunde willen delen met gelijk gestemden.
http://www.westfalenhallen.de/messen/jagd_und_hund/index.php
maandag 31 januari 2011
De stilte voorbij.
Hallo Allemaal,
het is even stil geweest, tja werk, een pracht trip naar Zuid-Afrika, examen kortom het kwam er even niet van. Maar onderstaand dan in ieder geval het antwoordt op de vorige vraagbaak. Het was niet makkelijk dus lees het antwoordt van de jager zelf maar eens goed door.
Het varken is door mij geschoten op 18 april 2009 om 21.00 uur, omdat het spoedig donker werd is de nazoek gedaan de volgende morgen gelijk om ongeveer 06.00 uur mede omdat het varken de dichte dekking in rende. Het is erg onverstandig om een varken na te zoeken als het donker wordt !!!! Ik zag aan het schot dat het varken dodelijk getroffen was. Echter nazoek met de hond is in dichte dekking noodzakelijk.
Hij heeft s,nacht op de kant gelegen van het uitschot, en je kunt dit zien op de foto ( stukjes long + klein stukje darm !!! ).
Aan de verkleuringen van de buik kun je zien dat dit varken zeker een nacht gelegen heeft. Het bloed ( zweet zakt naar de laagste plaats in het lichaam en geeft deze verkleuringen ).
Het is een mannelijk varken !!! Zie het scrotum een stukje onder de staart ( vergroot de foto door er op te klikken ).
Hij woog 40 kilo ontweid.
het is even stil geweest, tja werk, een pracht trip naar Zuid-Afrika, examen kortom het kwam er even niet van. Maar onderstaand dan in ieder geval het antwoordt op de vorige vraagbaak. Het was niet makkelijk dus lees het antwoordt van de jager zelf maar eens goed door.
Het varken is door mij geschoten op 18 april 2009 om 21.00 uur, omdat het spoedig donker werd is de nazoek gedaan de volgende morgen gelijk om ongeveer 06.00 uur mede omdat het varken de dichte dekking in rende. Het is erg onverstandig om een varken na te zoeken als het donker wordt !!!! Ik zag aan het schot dat het varken dodelijk getroffen was. Echter nazoek met de hond is in dichte dekking noodzakelijk.
Hij heeft s,nacht op de kant gelegen van het uitschot, en je kunt dit zien op de foto ( stukjes long + klein stukje darm !!! ).
Aan de verkleuringen van de buik kun je zien dat dit varken zeker een nacht gelegen heeft. Het bloed ( zweet zakt naar de laagste plaats in het lichaam en geeft deze verkleuringen ).
Het is een mannelijk varken !!! Zie het scrotum een stukje onder de staart ( vergroot de foto door er op te klikken ).
Hij woog 40 kilo ontweid.
dinsdag 28 december 2010
Wij zijn er klaar voor!
Nog enkele dagen en het jaar zit er weer op. We kijken terug op een turbulent jaar met up en downs maar vooral ook positieve kansen. Een lichte economische groei duidt ook op nieuwe mogelijkheden. Wij gaan ervoor en wensen een ieder dan ook een sprankelend en gezond 2011.
donderdag 23 december 2010
Vraagbaak No 5
Goed zo voor de kerst een foto met een vraag voor meerdere antwoorden.
Een praktijk voorbeeld.
Ik werk gebeld om met de hond s'morgens vroeg ( zes uur ) een nazoek te doen.
Dit is wat mij werd verteld, maar klopt dit: ?
Volgens de jager had hij dit varken net bij het licht worden geschoten.
Op de volgende vragen wil ik antwoord.
- U ziet op de foto het uitschot, is dit juist ? Geef een verklaring waarom wel of niet.
- is dit varken geschoten om zes uur s,morgens ? Geef aan waarom wel of niet?
- is dit een overloper, die zijn ongeveer van 20 - 50 kilo ? Geef aan of dit juist is.
Dan het antwoordt op vraagbaak 4
Gelukkig hebben er weer meer mensen meegedaan en zich daarmee kwetsbaar durven op te stellen.
Het bleek dus toch moeilijker als gedacht. En tja wat is nu een Dasbeer wel dat is een typefout maar zo ontstaat wel een nieuwe soort. Het was goed te lezen dat er flink gezocht is op internet naar het antwoordt.
De marterhond houd een winterslaap dus zal het zeer onwaarschijnlijk zijn dat hij verantwoordelijk was. Verder wijkt deze af met het aantal teentjes. De Dasbeer die dus wasbeer was is het ook niet. Lupus de haas ook niet deze zet beide achter lopers naast elkaar in de sneeuw. En ja dus is het een hond en wat voor één. Het zijn de sporen van Jet de teckel pup wie de foto vergroot had, had het kunnen zien omdat er dan tekst bij kwam. Maar goed dat was een klein foutje van mij dus voortaan enkel codes als de foto vergroot wordt.
Wie het goed had gefeliciteerd.
donderdag 16 december 2010
Honden
Deze twee kanjers, Duitse staande draadhaar, zoeken nog een thuis. Ze zijn inmiddels 15 weken en komen uit een bejaagde lijn. Heb je interesse stuur dan een mailtje dan krijg je p.o de gegevens van de "fokker".
woensdag 15 december 2010
??????
Het valt mij op dat het wat stil is op het moment in de reacties nav de vraagbaak. Zijn de vragen soms iets te moeilijk? Dames, Mannen leeft u uit en druf je kwetsbaar op te stellen. Want alleen van je fouten kun je leren en het valt nog steeds op in het veld tijdens jachten dat er vele jagers zijn die het wild niet goed kunnen aanspreken te vaak hoor ik de opmerking: "ïk dacht dat......." en dat kan een weidelijk jager het wild niet aan doen.
Juist zij die op een juiste wijze verwijzingen kunnen lezen onderscheiden zich op professie en dat is iets wat in het zweetwerk het verschil maakt en jullie kunnen het want we trainen dit.
De omstandigheden zijn voortdurend aan verandering onderhevig, en als wij onze gedachten steeds bij de nieuwe toestand willen laten aansluiten, moeten wij deze bestuderen. (Mao Zedong)
Dus kom op en waag de kans.
Juist zij die op een juiste wijze verwijzingen kunnen lezen onderscheiden zich op professie en dat is iets wat in het zweetwerk het verschil maakt en jullie kunnen het want we trainen dit.
De omstandigheden zijn voortdurend aan verandering onderhevig, en als wij onze gedachten steeds bij de nieuwe toestand willen laten aansluiten, moeten wij deze bestuderen. (Mao Zedong)
Dus kom op en waag de kans.
maandag 13 december 2010
Vraagbaak No 4
Beste Allemaal,
Hierboven een inzending van één onzer lopers. Deze persoon was vorige week op jacht en werd geconfronteerd met de prenten op de foto. Onze hulp wordt nu door deze persoon ingeroepen met de vraag wat kan dit zijn?
A. Marterhond.
B. Hond
C. Dasbeer
E. Haas
Het antwoordt op de vorige vraag was: C
Er is mij het bericht bereikt dat enkele reacties niet geplaatst zouden zijn. Het is mij gebleken dat enkele reacties mij niet bereikt hebben. Dus mbt tot het niet plaatsen lijtk het erop dat ik er gewoon geen weet van heb gehad. Mocht je alsnog de reactie willen zenden doe dit vooral en als je twijfelt of het wel aangekomen is bel mij dan even.
Een hert in een boom?
Gisteren is Murdock 4 jaar oud geworden.
De dag erna mochten wij weer een zweetspoor uitwerken. Toen ik ’s morgens naar het veld reed zag ik volop werkzaamheden in het gebied langs de Amerongse Wetering. Een oude hoogstam kersen boomgaard, waar ik sinds jaar en dag, mijn kersen haalde lag plat. De eigenaar Piet was druk aan het zagen. Hierachter was een heel nieuw perceel ingeplant met laagstam kersenbomen. Jammer van zo’n mooi gebied. Even een praatje met de man gemaakt. Hij moest deze maatregel wel nemen om enigszins een boterham te verdienen. Wel begrijpelijk. In de grienden werd ook druk gewerkt. Bij de oefenplaats aangekomen waren zojuist Gert, Sjoerd en zijn zuster uit het veld gekomen. Meteen even de nieuwe aanwinst van Gert en zijn gezin bewonderd. Inmiddels 16 weken oud blijkt het geen verkeerde keus te zijn afgaande op de enthousiaste verhalen. Sjoerd en zijn zus lieten vol trots een door hem samengesteld boekwerkje zien waarin hun nieuwe aanwinst, een nieuwe Hanoveraan, te zien was. Voorwaar een hondenras waar niet eenvoudig aan te komen is. Een mooi vooruitzicht voor de toekomst.
Samen met Cor en Erick Jan het veld ingegaan. In het bos was een hele familie uit Erderveen hout aan het zagen. Ik hoorde dat een van de mannen tegen een kind zei: dit zijn jagers die gaan het bos in. Later hebben wij nog even uitgebreid met hen staan praten. Wat opviel is dat onze honden kennelijk diepe indruk op de kinderen hebben gemaakt. Ik zag de ogen van een van de jongetjes stralen.
Onder het genot van snerpende motorzagen kregen wij onze opdracht. Hier is afgelopen donderdag, toen er nog volop sneeuw lag, een hert geschoten. Het was een loperschot en hij is daarheen weggelopen. De dooi was de afgelopen twee dagen ingetreden en er lag bijna geen sneeuw meer. Gevraagd werd wat wij konden verwachten. Een mooi moment om onze kennis vanuit Zweten is Weten te spuien. Deze werd door de anderen aangevuld met weersomstandigheden, wondbedden tot het verder trekken van het stuk in een roedel, het vinden van zweet en enige tijd niets. Ik ben de aanschot plaats gaan bekijken. Mooi niets te zien meer natuurlijk. Al die tijd zat Murdock met zijn neus in de lucht alsof hij zeggen wilde: doe nu niet zo moeilijk, ik weet wel waar ik heen moet.
In het begin pakte hij het spoor mooi op met de neus aan de grond. Even later zag ik voetsporen in de sneeuw staan. Meteen Murdock terug gehaald. Dom van mij want ik kreeg meteen te horen, vertrouw op je hond! U raad het al, de baas was eigenwijs en lette niet op zijn hond, die het wel goed had. Na het oversteken van een tweetal paden ging Murdock zijn neus in de hoogte. Gekomen bij een boom bij een pad leek het of hij de boom inkeek. Hij haalde echt lucht. Verbaasd keek ik naar mijn hond. Het was bijna onmogelijk dat het hert in de boom was geklommen. Wellicht was er een geschoten duif of kraai in de boom terechtgekomen? Ik zag echter niets. Duidelijk was wel dat Murdock lucht in zijn neus had. Nadat ik hem lijn had gegeven liep hij met hoge neus, over de afstand van zo’n 80 meter recht op het stuk af. Zo zie je maar dat staande honden een andere zoekwijze hebben en niet altijd het spoor uitwerken. Weer een wijze les gehad. Erick Jan bedacht ter plekke een moeilijkheidsfactor voor Murdock in de toekomst. We zullen eens zien wat er gebeurt als ik andere zweet dan het stuk neem. Kijken of hij dan ook zo reageert. Maar het stuk was binnen en de breuk werd met dank aangenomen.
Cor kreeg met Figo een soortgelijke opdracht. Wat opviel was dat Figo, duidelijk door zijn enthousiasme, de haken soms miste. Als hij het spoor vast had ging hij met zijn korte beentjes als een haas erover heen.. Mooi te zien hoe zo’n hondje met plezier werkt. Na de loop hebben wij het er over gehad hoe je een hond met zoveel passie rust in kan laten bouwen. Het blijkt dat de handeling van de lijn een belangrijk item kan zijn. Erick Jan gaf aan dat de lijn als een soort rem kan werken. Hier ook weer wat van geleerd omdat ik zelf de lijn wel eens gebruik als corrigeermiddel. Voldaan liepen we terug naar het beginpunt. Cor gaf aan dat hij een leerzame en mooie ochtend had gehad, hetgeen ik volmondig ondersteunde.
Bij de parkeerplaats stond onze opper rechter Jhon reeds te wachten. Even later kwam Marco.
Onder het genot van een kop koffie de lopen van onze honden besproken met de nodige humor. Na de uitwisseling van de beste wensen voor de komende feestdagen huiswaarts gegaan. Op de Ameronger Wetering zag ik een aantal jagers staan. De drijvers kwamen vanaf de Lekdijk onze richting opkomen. Mijn achterbuurman was een van de postende geweren.
Snel de auto weg gezet en even bij hem gaan staan. Er waren in de eerste drift een 5 tal hazen geschoten. Naar schatting waren een 12 tal de jagers en drijvers te slim af geweest buiten diegene die zich gedrukt hadden. Zo zie je maar dat jagen altijd met verstand moet gebeuren.
Vanuit Cothen wensen wij een ieder fijne geestdagen en een voorspoedig 2011 toe.
Hans en Murdock
De dag erna mochten wij weer een zweetspoor uitwerken. Toen ik ’s morgens naar het veld reed zag ik volop werkzaamheden in het gebied langs de Amerongse Wetering. Een oude hoogstam kersen boomgaard, waar ik sinds jaar en dag, mijn kersen haalde lag plat. De eigenaar Piet was druk aan het zagen. Hierachter was een heel nieuw perceel ingeplant met laagstam kersenbomen. Jammer van zo’n mooi gebied. Even een praatje met de man gemaakt. Hij moest deze maatregel wel nemen om enigszins een boterham te verdienen. Wel begrijpelijk. In de grienden werd ook druk gewerkt. Bij de oefenplaats aangekomen waren zojuist Gert, Sjoerd en zijn zuster uit het veld gekomen. Meteen even de nieuwe aanwinst van Gert en zijn gezin bewonderd. Inmiddels 16 weken oud blijkt het geen verkeerde keus te zijn afgaande op de enthousiaste verhalen. Sjoerd en zijn zus lieten vol trots een door hem samengesteld boekwerkje zien waarin hun nieuwe aanwinst, een nieuwe Hanoveraan, te zien was. Voorwaar een hondenras waar niet eenvoudig aan te komen is. Een mooi vooruitzicht voor de toekomst.
Samen met Cor en Erick Jan het veld ingegaan. In het bos was een hele familie uit Erderveen hout aan het zagen. Ik hoorde dat een van de mannen tegen een kind zei: dit zijn jagers die gaan het bos in. Later hebben wij nog even uitgebreid met hen staan praten. Wat opviel is dat onze honden kennelijk diepe indruk op de kinderen hebben gemaakt. Ik zag de ogen van een van de jongetjes stralen.
 |
| bron: hondenforum.nl |
In het begin pakte hij het spoor mooi op met de neus aan de grond. Even later zag ik voetsporen in de sneeuw staan. Meteen Murdock terug gehaald. Dom van mij want ik kreeg meteen te horen, vertrouw op je hond! U raad het al, de baas was eigenwijs en lette niet op zijn hond, die het wel goed had. Na het oversteken van een tweetal paden ging Murdock zijn neus in de hoogte. Gekomen bij een boom bij een pad leek het of hij de boom inkeek. Hij haalde echt lucht. Verbaasd keek ik naar mijn hond. Het was bijna onmogelijk dat het hert in de boom was geklommen. Wellicht was er een geschoten duif of kraai in de boom terechtgekomen? Ik zag echter niets. Duidelijk was wel dat Murdock lucht in zijn neus had. Nadat ik hem lijn had gegeven liep hij met hoge neus, over de afstand van zo’n 80 meter recht op het stuk af. Zo zie je maar dat staande honden een andere zoekwijze hebben en niet altijd het spoor uitwerken. Weer een wijze les gehad. Erick Jan bedacht ter plekke een moeilijkheidsfactor voor Murdock in de toekomst. We zullen eens zien wat er gebeurt als ik andere zweet dan het stuk neem. Kijken of hij dan ook zo reageert. Maar het stuk was binnen en de breuk werd met dank aangenomen.
Cor kreeg met Figo een soortgelijke opdracht. Wat opviel was dat Figo, duidelijk door zijn enthousiasme, de haken soms miste. Als hij het spoor vast had ging hij met zijn korte beentjes als een haas erover heen.. Mooi te zien hoe zo’n hondje met plezier werkt. Na de loop hebben wij het er over gehad hoe je een hond met zoveel passie rust in kan laten bouwen. Het blijkt dat de handeling van de lijn een belangrijk item kan zijn. Erick Jan gaf aan dat de lijn als een soort rem kan werken. Hier ook weer wat van geleerd omdat ik zelf de lijn wel eens gebruik als corrigeermiddel. Voldaan liepen we terug naar het beginpunt. Cor gaf aan dat hij een leerzame en mooie ochtend had gehad, hetgeen ik volmondig ondersteunde.
Bij de parkeerplaats stond onze opper rechter Jhon reeds te wachten. Even later kwam Marco.
Onder het genot van een kop koffie de lopen van onze honden besproken met de nodige humor. Na de uitwisseling van de beste wensen voor de komende feestdagen huiswaarts gegaan. Op de Ameronger Wetering zag ik een aantal jagers staan. De drijvers kwamen vanaf de Lekdijk onze richting opkomen. Mijn achterbuurman was een van de postende geweren.
Snel de auto weg gezet en even bij hem gaan staan. Er waren in de eerste drift een 5 tal hazen geschoten. Naar schatting waren een 12 tal de jagers en drijvers te slim af geweest buiten diegene die zich gedrukt hadden. Zo zie je maar dat jagen altijd met verstand moet gebeuren.
Vanuit Cothen wensen wij een ieder fijne geestdagen en een voorspoedig 2011 toe.
Hans en Murdock
maandag 29 november 2010
Zweetwerk
WAT IS WIJSHEID????
Wij (Marco, John en ik) hadden het genoegen om mee te mogen op een drijfjacht om het zweetwerk te verzorgen.
Zoals afgesproken waren we pas na de middag op de plaats van betsemming want we wilden natuurlijk niet in de weg lopen.
Bij aankomst werd er al aangegeven dat er drie stuks reewild nagezocht moesten worden wat mooi uitkwam want we waren met z'n drieën (super)
Wat John ons niet verteld had dat hij al vroeger was gegaan omdat hij van de jachthouder ook mocht deel nemen aan de jacht en dat hoeft je geen twee keer te zeggen.
Want John is en blijft een jager in hart en nieren.
Toen we wilden beginnen hebben we eerst een kopje koffie gedronken samen met de drijvers en dat was vanaf het begin eigenlijk al vertrouwd. Het leek wel of we ze allang kenden.
Ik heb op deze dag eigenlijk de jagers gemist maar zo zal het op deze drijfjacht wel afgesproken zijn maar heb daar geen navraag over gedaan.
We hebben daarna de honden uit de auto's gehaald en zijn op weg gegaan op na de eerste nazoek.
John wilde als eerste dit omdat hij dit ree had aangeschoten dus gunden we hem deze. Wat me opviel was dat de aanschotplaats goed gemarkeerd was d.m.v. een zwart/geel lint. Het viel op zich niet mee doordat het begin door zeer dichte dekking gelopen werd en de hond daardoor slecht te lezen was wat de weg steeds lastiger werd gemaakt.
Na een stuk open gedeelte konden we de natuurlijke breuken zien takken geknakt en wat wondbedden zien maar gingen daarna weer de bossage in maar door goed coach-werk was het ree vlot binnen en waren we tevreden.
Marco ging het tweede nazoek doen en wat schetst onze verbazing dit ree was weer geschoten door John (had zeker een feestje gehad de avond ervoor) daardoor werd het zoeken van de aanschotplaats bemoeilijkt omdat deze niet door hem was gemarkeerd. Maar doordat de plaats ongeveer was aangeven en enig zoekwerk konden we de plek toch vinden.
Gelukkig had het niet geregent en konden we zweet/snijhaar vinden. Hij had Lotte meegenomen en dat is een hondje die lekker vlot te werk gaat. Ze gingen daardoor ook vlot te werk en vlogen door het bos wat soms op tijd gezien en gecorrigeerd werd om daarna weer op het spoor aan het werk te gaan. Na een lange vlotte zweterige tocht was ook dit ree binnen zodat we nogmaals succes hebben gehad.
Zoals al eerder aangegeven moesten er 3 nazoeken gedaan worden en dit keer mocht ik deze nazoek doen.
We werden weer verrast want wederom had John dit ree geschoten vanuit een hoogzit dwars door een stapel stammen en takken en dat bleek moeilijk te zijn want de aanschotplaats bleek 25 meter verderop te liggen en hij had de richting waar het ree was afgesprongen aangegeven maar daar bleek ook al niks van te kloppen (wat een ....).
Ben toen maar snel aan het werk gegaan want als je zo'n iemand nog moet geloven. Djenna liep lekker en was zeer goed te lezen want ik had het geluk dat het begin open was.
Op een gegeven moment vernam ik dat ze op vers zat maar omdat iemand mij erop attendeerde dat ze zweet gevonden hadden zijn we teruggegaan en het ree was vlot binnen.
Wat wel opviel was dat er veel zweet lag maar daar hebben we later van John uitleg over gehad want ik was vergeten dat er twee maal op het ree geschoten was dat verklaard het.
Na een enerverende middag en wat geevaluurd te hebben gingen we huiswaarts.
Het vernijn zit in de staart maar als je drie maal een nazoek veroorzaakt is het dan niet beter om je geweren in de wapenkast te zetten en de sleutel weg te gooien!!!
UITLEG: Dit was een trainingsmiddag in Amerongen
Gert
Wij (Marco, John en ik) hadden het genoegen om mee te mogen op een drijfjacht om het zweetwerk te verzorgen.
Zoals afgesproken waren we pas na de middag op de plaats van betsemming want we wilden natuurlijk niet in de weg lopen.
Bij aankomst werd er al aangegeven dat er drie stuks reewild nagezocht moesten worden wat mooi uitkwam want we waren met z'n drieën (super)
Wat John ons niet verteld had dat hij al vroeger was gegaan omdat hij van de jachthouder ook mocht deel nemen aan de jacht en dat hoeft je geen twee keer te zeggen.
Want John is en blijft een jager in hart en nieren.
Toen we wilden beginnen hebben we eerst een kopje koffie gedronken samen met de drijvers en dat was vanaf het begin eigenlijk al vertrouwd. Het leek wel of we ze allang kenden.
Ik heb op deze dag eigenlijk de jagers gemist maar zo zal het op deze drijfjacht wel afgesproken zijn maar heb daar geen navraag over gedaan.
We hebben daarna de honden uit de auto's gehaald en zijn op weg gegaan op na de eerste nazoek.
John wilde als eerste dit omdat hij dit ree had aangeschoten dus gunden we hem deze. Wat me opviel was dat de aanschotplaats goed gemarkeerd was d.m.v. een zwart/geel lint. Het viel op zich niet mee doordat het begin door zeer dichte dekking gelopen werd en de hond daardoor slecht te lezen was wat de weg steeds lastiger werd gemaakt.
Na een stuk open gedeelte konden we de natuurlijke breuken zien takken geknakt en wat wondbedden zien maar gingen daarna weer de bossage in maar door goed coach-werk was het ree vlot binnen en waren we tevreden.
Marco ging het tweede nazoek doen en wat schetst onze verbazing dit ree was weer geschoten door John (had zeker een feestje gehad de avond ervoor) daardoor werd het zoeken van de aanschotplaats bemoeilijkt omdat deze niet door hem was gemarkeerd. Maar doordat de plaats ongeveer was aangeven en enig zoekwerk konden we de plek toch vinden.
Gelukkig had het niet geregent en konden we zweet/snijhaar vinden. Hij had Lotte meegenomen en dat is een hondje die lekker vlot te werk gaat. Ze gingen daardoor ook vlot te werk en vlogen door het bos wat soms op tijd gezien en gecorrigeerd werd om daarna weer op het spoor aan het werk te gaan. Na een lange vlotte zweterige tocht was ook dit ree binnen zodat we nogmaals succes hebben gehad.
Zoals al eerder aangegeven moesten er 3 nazoeken gedaan worden en dit keer mocht ik deze nazoek doen.
We werden weer verrast want wederom had John dit ree geschoten vanuit een hoogzit dwars door een stapel stammen en takken en dat bleek moeilijk te zijn want de aanschotplaats bleek 25 meter verderop te liggen en hij had de richting waar het ree was afgesprongen aangegeven maar daar bleek ook al niks van te kloppen (wat een ....).
Ben toen maar snel aan het werk gegaan want als je zo'n iemand nog moet geloven. Djenna liep lekker en was zeer goed te lezen want ik had het geluk dat het begin open was.
Op een gegeven moment vernam ik dat ze op vers zat maar omdat iemand mij erop attendeerde dat ze zweet gevonden hadden zijn we teruggegaan en het ree was vlot binnen.
Wat wel opviel was dat er veel zweet lag maar daar hebben we later van John uitleg over gehad want ik was vergeten dat er twee maal op het ree geschoten was dat verklaard het.
Na een enerverende middag en wat geevaluurd te hebben gingen we huiswaarts.
Het vernijn zit in de staart maar als je drie maal een nazoek veroorzaakt is het dan niet beter om je geweren in de wapenkast te zetten en de sleutel weg te gooien!!!
UITLEG: Dit was een trainingsmiddag in Amerongen
Gert
zondag 14 november 2010
Er zijn van die dagen.
Vrijdagmorgen ging het helemaal mis. Bij het ontbijt gooide ik in plaats van de muesli, koffiebonen in mijn yoghurt. Vervolgens drukte ik in plaats van het knopje van de espresso machine de magnetron aan.
Die dag werd ik geplaagd door hoofdpijn en het leek wel of ik lood in mijn benen had. Mijn wekelijkse zangmiddag liep ook niet lekker waarna ik halverwege weg ben gegaan. Zelfs onze traditionele dansavond heb ik verstek moeten laten gaan. Afijn vroeg naar bed met een paar paracetamol.
Vanmorgen ging het wat beter. Ik wilde mezelf en Murdock ons derde zweetspoor niet laten missen.
Aangekomen kwamen Erick Jan samen met Cor, Roeland en Peter het bos uitzetten. Inmiddels waren Alex en Coby ook al van de partij. Daarna gevraagd, zei Peter:"We hebben onze eerste zweetspoor gelopen zonder lintjes of andere verwijzingen. Het was pittig".
Zowel Cor als Roeland beaamden hetgeen Peter vertelde. Gelaten heb ik alles over mij heen laten gaan.
Het was druk in het bos met mountainbikes. Je hebt onder deze categorie bikers een aantal die denken dat het bos voor hun alleen is en menen dit op een ongezellige toon te moeten melden. Gelukkig heb je er ook die bedanken als je aan de kant gaat en vrolijk groeten.
Ook waren er ruiters te paard en aangespannen. Zelfs Sinterklaas en zijn Pieterknecht te paard waren in het bos aanwezig.
Zowel de lopen van Alex en Coby nu eens vanaf het pad gevolgd in plaats met Murdock er achteraan te lopen. Mooi om te zien wanneer een hond duidelijk met het spoor bezig was. Ook is goed te volgen hoe de geleider samenwerkt met zijn hond en is het goed te zien hoe een labrador en een teckel werken.
Daarbij dat Daantje pas twee jaar oud is. Ik was wel blij dat zij voor mij waren. Het viel mij op dat Murdock bij de inzetten duidelijk met zijn neus in de lucht liet merken: "baas let op daar gaat het gebeuren".
Met M. bij de aanschotplaats zag ik duidelijk dat hij lucht nam. Vervolgens liep hij een drietal meters vooruit en maakte hierna een haak naar links. Wat mij opviel was dat hij deze keer duidelijk zijn neus vlak boven de grond hield. Het onbesuisde wat hij wel eens meer had laten zien had plaats gemaakt voor concentratie. Ik genoot om te zien dat hij daadwerkelijk op spoor was. Na enige tijd zag ik een lintje in een boom hangen
Vanmiddag mocht ik onze 1 1/2 week oude kleindochter Emma de fles geven. Haar uiteraard verteld wat Opa vanmiddag in het bos met Murdock had gedaan.
Over het kapotte achterlicht van de auto heb ik maar niet verteld.
Hans
Die dag werd ik geplaagd door hoofdpijn en het leek wel of ik lood in mijn benen had. Mijn wekelijkse zangmiddag liep ook niet lekker waarna ik halverwege weg ben gegaan. Zelfs onze traditionele dansavond heb ik verstek moeten laten gaan. Afijn vroeg naar bed met een paar paracetamol.
Vanmorgen ging het wat beter. Ik wilde mezelf en Murdock ons derde zweetspoor niet laten missen.
Aangekomen kwamen Erick Jan samen met Cor, Roeland en Peter het bos uitzetten. Inmiddels waren Alex en Coby ook al van de partij. Daarna gevraagd, zei Peter:"We hebben onze eerste zweetspoor gelopen zonder lintjes of andere verwijzingen. Het was pittig".
Zowel Cor als Roeland beaamden hetgeen Peter vertelde. Gelaten heb ik alles over mij heen laten gaan.
Ook waren er ruiters te paard en aangespannen. Zelfs Sinterklaas en zijn Pieterknecht te paard waren in het bos aanwezig.
Zowel de lopen van Alex en Coby nu eens vanaf het pad gevolgd in plaats met Murdock er achteraan te lopen. Mooi om te zien wanneer een hond duidelijk met het spoor bezig was. Ook is goed te volgen hoe de geleider samenwerkt met zijn hond en is het goed te zien hoe een labrador en een teckel werken.
Daarbij dat Daantje pas twee jaar oud is. Ik was wel blij dat zij voor mij waren. Het viel mij op dat Murdock bij de inzetten duidelijk met zijn neus in de lucht liet merken: "baas let op daar gaat het gebeuren".
Uiteindelijk mocht ik Murdock klaar maken. Wat mij meteen opviel was dat hij heel rustig bleef zitten terwijl ik hem de halsband omdeed. Kennelijk had hij al in de gaten wat er ging gebeuren. Wij kregen dezelfde korte inleiding als onze voorgangers. Erick Jan zei: "daar bij die boom is een hert geschoten. Niet gezien is of hij gevallen is en in welke richting hij weggegaan is. Je hebt onderweg geen hulp van lintjes etc. Zoek het maar uit.
Terwijl ik de vermoedelijke aanschotplaats inspecteerde kwam er weer een colonne mountainbikes langs racen. Nadat ik had uitgelegd wat ik gezien had en dat ik vermoedde dat het geschoten stuk volgens mij rechtdoor was gelopen werd fijntjes opgemerkt: Ik zou me maar concentreren op links.
hetgeen kennelijk van een eerder spoor was geweest. Hierna zag ik dat Murdock duidelijk van het spoor afwas. Hij was als het ware vrij verloren aan het zoeken.
Ik heb hem toen bij mij geroepen en hem even laten zitten en de tijd genomen om de lijn terug te halen en na te denken. Vervolgens ben ik met Murdock in de richting gelopen van het vergeten lintje. Daar was toch ongeveer de plek dat ik zeker gezien had dat hij op spoor was. En ja dan ga je. Markeren in een dicht bos is toch wel anders dan in het open veld. Vertwijfeld keek ik om mij heen. Ik die altijd zeg: "zet mij maar ergens
neer in het bos en ik kom er altijd uit al is het in het donker."
Kennelijk had Erick Jan mijn blik ook gezien want ik hoorde hem roepen. Later bleek dat hij nog geen tien meter van ons afstond en alles kon zien. Na het spoor weer opgepakt te hebben ging Murdock rustig en geconcentreerd verder.
Gekomen bij een bospad ging het weer mis. Een aantal ruiters kwamen eraan. Een amazone vroeg mij om de lijn in te halen die over het pad lag en om mijn hond vast te houden. Afleiding genoeg dus. Gevolg: Wij beiden waren het spoor bijster. Nadat Erick Jan ons de richting had gewezen daar naartoe gelopen.Maar ja dan al die verse paardenvijgen op het pad. Het laatste stukje ging Murdock als een speer. Bij het stuk vooral de rust en tijd genomen om hem te belonen. Ik kan niet anders concluderen dat wij een fijne loop hadden. Anders dan de eerste twee keren waarbij de adrenaline meespeelde alsmede mijn omgang met de lange lijn had ik vandaag het gevoel samen met mijn hond gewerkt te hebben.
 |
| De cadeautjes voor de 5e heeft opa besproken. |
Omdat ik de rust nam kon ik op mijn hond letten en zag ik waar hij mee bezig was. Dit werd door de anderen ook erkend. Al de combinaties waren het er over eens dat het wel eens goed is om zo maar aan je lot overgelaten te worden. Je moet dan wel gaan vertrouwen op je hond.
Na afloop nog een kop koffie gedaan. Tijdens het wegrijden reed ik met het achterlicht van mijn auto tegen een boom. Gevolg: maandag een nieuwe achterlichtunit bestellen bij de garage.
Over het kapotte achterlicht van de auto heb ik maar niet verteld.
Abonneren op:
Posts (Atom)