Mee op jacht in Duitsland.

Eindelijk was het zo ver, een mailtje van D, woensdag om 11:00 uur bij mij, dan ga je mee naar Duitsland. Om even voor 11:00 was ik bij hem, kopje koffie en toen kwam z,n jachtmaat met wie we mee reden ook binnen, even alle spullen zoals geweren en andere dingen bij elkaar leggen, Raja in de bench en dan op weg naar Nordhorn.

In Duitsland aangekomen, moesten de beide heren even naar het Stadsambt om daar hun jachtakte op te halen, aansluitend reden we naar een klein vliegveld om aldaar bij een restaurant wat te eten en te drinken, er kwamen nog 2 heren binnen die ook aanschoven aansluitend naar de verzamelplaats waar we de overige jagers zouden ontmoeten.

We waren in totaal met 11 man, inclusief ik als enige vrouw, dus 10 geweren, een en ander werd bekeken wie waar zou plaatsnemen waarna we ons begaven naar het jachtveld dat bestond uit akkervelden en bospercelen.

Samen met Raja mocht ik plaatsnemen in de nachtkansel omdat deze wat groter was, luiken open en rustig afwachten, ik zag wat hazen en verderop een vos het veld oversteken, toen een schot ergens links achter me, en nog een schot ergens rechts van me. Mijn telefoon ging over en D vroeg me de kansel af te sluiten en naar de weg te lopen, we werden verwacht.

Ik  reed mee met één van de jagers,  hij vertelde me dat hij van de hoogzit een bok had geschoten, maar de bok sprong nog al raar af, hij had het gevoel gemist te hebben mede omdat er geen zweet of snijhaar lag.
Aangekomen bij de aanschotplaats was  het enige wat we vonden twee diepe hoefafdrukken. Raja uitvoerig laten snuffelen, ze ging meteen het bos in. Uiteindelijk konden we niets vinden en ik gaf aan de jager het advies er toch maar een ervaren hond er te halen. Mede omdat het redelijk snel donker werd en mijn hond en ik nog beginners zijn. Hij bracht me vervolgens naar een 2e jager toe die ook een bok had geschoten en zou met zijn vader verder overleggen welke hond er mee moest.

Bij de 2e jager aangekomen, zag ik meteen zweet en snijhaar liggen op de aanschotplaats dus raak was het zeker. De jager gaf aan in welke richting de bok was afgesprongen. Raja op het zweet gezet en ze ging meteen op het spoor, naar links en naar rechts, en dook meteen onder wat struiken. Daar lag de bok, ze heeft deze uitvoerig besnuffeld en gelikt een geslaagde nazoek dus, uiterst verbaasd was ik, zag een hele andere hond, ze was feller dan bij een oefenspoor.

Het werd al aardig donker en we werden opgehaald, reden naar de verzamelplek toe waar de andere ook al waren aangekomen, er werd gevraagd waar de hond was, want er was nog een bok die binnen moest komen, waarop ik vroeg of dat wel kon, het was al nacht maar dat was geen probleem volgens de mannen. Daar was op gerekend, één hield de hond vast en ik liep mee naar de aanschotplaats met M, hij vroeg me wat ik zag en gaf aan dat ik erg veel zweet zag en groene drab op de grond, dus dacht ik aan een pensschot.

Moet je niet nog wat vragen aan de jager vroeg M?  Ja,  natuurlijk waar is de bok afgesprongen, recht achter me, Raja opgehaald en op het zweet gezet, inmiddels waren er 2 jagers met grote zaklampen gekomen en zij liepen mee om bij te schijnen, er lag veel zweet en mijn kleine teckel hing in de lijn en ging in een rechte lijn door het bos en uiteindelijk op ongeveer 150-200 meter lag de bok, we hadden weer succes. De bok werd onmiddellijk ontweid, en meegenomen.

Bij het 1e schot, waar ik geen succes had, werd er nog een nazoek gedaan met een Duitse jacht terriër, maar de bok is niet binnen gekomen.

Aansluitend zijn we gaan naar het huis van een van de jagers gegaan en er werd een toost uitgebracht, hier kreeg ik een breuk, we dronken wat Jagermeister en het tableau werd gemaakt, 3 mooie bokken. Weidmansheil.

Terug naar huis, het werd 03:30 uur, snel even de hond nakijken op teken, douchen en naar bed, de wekker gaat weer om 05:30 uur, want het is gewoon weer een werkdag.

Op kantoor nog alles de revue laten passeren, het was een geweldige dag, veel geleerd, ook wat er dus fout kan gaan ( hoop dat de bok het overleefd heeft), blijdschap dat van de 3 nazoeken er 2 met succes zijn afgerond, stukje schrijven voor het clubblad Mooi Apport, want tenslotte was dit uitstapje mijn prijs die ik behaald heb met mijn hond, op een onderlinge wedstrijd. ( ZG 75 punten 1e prijs ).

En nu stiekem hopen, dat ik nog eens mee mag, mannen bedankt voor deze geweldige ervaring.

Helene en haar jachtmaatje Raja.

Afscheid...

Gisteren 4 juni was het dan zo ver. Na 16 bijzonder mooie jaren van hechte vriendschap hebben we afscheid moeten en mogen nemen van Bram.

Bram is de Nestor van de Zweethond en wist gedurende zijn lange leven reeds een standbeeld voor zichzelf op te richten, zonder Bram was de Zweethond niet ontstaan.

Bram, dank voor de vele mooie jaren die we samen mochten beleven.

Game Fair

Nog enkele weken en dan is het weer zo ver de Game Fair 2011.
Dit tweejaarlijks event zal dit jaar gehouden worden in Nunen. Een event voor iedere buitenliefhebber met een breed blikveld.

Op zowel culinair, honden, jacht en style is hier van alles te vinden. Een heerlijk dagje uit.

Voor meer info zie:
Game Fair 2011

Jachtbelevenissen van Jet

Er werd een aantal weken geleden gevraagd aan mij of ik iemand wist die wat konijnen kon verjagen omdat deze overlast en schade aan het bietengewas en weilanden maakten. Heb toen aangegeven dat ik daar wel een oplossing voor wist en ben het één en ander gaan regelen.

Ben afgelopen woensdag met Peter en Johan (vriend) na de locatie gereden en hebben eerst onze strategie uit gestippeld.

De bieten waren op een 150 meter en 3 meter breed tot de grond afgegeten alleen maar steeltjes dus moest er wat aan gebeuren.

De schutters hadden hun plaatsen ingenomen en voor dat je het wist viel het eerste schot (helaas mis). Zat zelf in twijfel want ik had Djenna en Jet meegenomen. De één ervaren en de ander niet. Heb omdat het een rij coniferen (200 meter lang) en er een hek achter zat dus veilig Jet uit de auto gehaald en gekeken wat ze opgepikt had want ze had al eerder bij ons thuis een konijn de bramen uit gehaald.

Ik hoefde eigenlijk alleen het commando zoek te geven en mevrouw ging gelijk op weg. Wist eigenlijk niet wat stöberen was maar nu wel. Ze was goed te volgen en de eerste konijnen kwamen al los alleen gingen ze niet de goede kant op maar er was er toch één de andere kant opgegaan want er viel een schot.

Zou het raak geweest zijn dat was de vraag. Tussendoor even polshoogte gedaan en konijn wel geraakt maar was er vandoor gegaan dus nazoeken. Johan had gekeken waar het konijn na toe was gegaan en zijn eerst verder gegaan met waar we mee bezig waren.

Er zijn nog een aantal schoten gevallen in totaal hebben we twee konijnen geschoten.

Heb ontzettend genoten van het werk van Jet want wat ging ze gedreven te werk ondanks dat het haar eerste jachtervaring was. Ze trok zich absoluut niks aan van de schoten en bleef maar doorgaan en ze wilde er zelfs één uitgraven die zat onder een kist maar die schoot er op een gegeven moment aan de andere kant onderuit.

Na twee uur jagen heb ik Jet in de auto gezet en met Djenna nagezocht en het gewonde konijn was gauw gevonden.

Onder een stapel golfplaten en was ze gekropen dus onze taak zat erop.

Dit was de eerste jachtervaring van Jet en we hopen dat er nog vele gaan volgen maar daar ben ik van overtuigd.

Jullie zullen nog véél horen van deze combinatie.



Gert

TIME FLIES

Iets wat je met hart en ziel doet of er volledig in op gaat is als je eraan begint zo weer voorbij.

En dat is het virus “ZWEETWERK”.

Het begint in september en eindigt eind maart of begin april.
Het zit er weer op voor dit seizoen 2011 maar wat hebben we weer met z’n allen bijgeleerd.

De enen keer ging het van een leien dak en liep je met twee vingers in de neus en de andere keer maakte je fout op fout en daar kun je dan gefrustreerd van worden. Maar altijd sloot je de dag af met succes want het stuk was binnen.

En, als je huiswaarts ging was het altijd de kampioen en allerbeste maat die achterin meeging. Er word altijd veel gelachen maar ook wordt er altijd met een kritisch oog gekeken na de combinatie die aan het lopen is.

Zodat er altijd ook wat om na te praten is omdat je van je goede dingen maar zeker ook van je fouten moet en willen leren.

En, stapte je in de auto had je ook stof over na te denken voor de één was de rit langer als de ander maar nadenken deed je toch ook al had je succes want daar kon je van nagenieten.

En natuurlijk om de volgende keer niet dezelfde fout te maken

Gisteren (2 april) was de “NADRIFT”waar ikzelf met héél veel plezier aan heb mee mogen helpen en meedenken wat te doen dit jaar.

Want Erick-Jan en Helma zijn al meerderen actief en het word elk jaar weer moeilijker om wat uitdagends te verzinnen. De lat word elk jaar weer hoog gelegd.

Maar ik denk dat we dit jaar er weer in geslaagd zijn om volgend jaar door te gaan met zo’n dag.

Met de vele positieve reacties van de oude en nieuwe gezichten ben ik met een gevoel na huis gegaan wat met geen woord te beschrijven is echt ‘TOP’.

Maar door jullie word  het zo’n een succes want alleen kunnen wij het ook niet.

Ik hoop dat het gauw weer september word want ik ga zelf de uitdagingen aan om met onze jongste aanwinst Jet (ruwhaar teckel) en een aantal nieuwe mensen zweet te gaan lopen.  Heb daar al héél veel zin in en hoop dat wat in mijn hoofd zit ook uit gaat komen.

Ik wil iedereen die meewerkt voor en achter de schermen bij de Zweethond een hele prettige vakantie toe en we spreken en zien mekaar vast wel weer in september.

Gert.
 
 
p.s door drukke omstandigheden was eerdere plaatsing niet mogelijk.

Nadrift:

In de Dikke van Dale zult u tevergeefs zoeken naar de betekenis van nadrift.

In jagerstermen is het: na einde van de jacht bespreken/ evalueren hoe de jachtdag is verlopen. Bij De Zweethond een jaarlijks terugkerende gewoonte om het seizoen af te sluiten. Een dag waarvan ook van de hondengeleiders het een en ander gevraagd wordt op het gebied van aanschotplaats herkenning evenals jachtgebruiken zoals oa. breuken.

Vandaag 02 april 2011 werden wij, onder een stralende hemel, (de weersgoden voorspelden 24 graden en volop zon) door Erick Jan, Helma en Gert verwelkomd bij de jachthut aan de voet van de Amerongse Berg met koffie en wat lekkers. Persoonlijk kom ik hier al vele jaren maar elke keer is het weer genieten van deze mooie plek in dit bos waar het reewild je bijna omver loopt. Wij waren wederom te gast bij boswachter Jan. Met de hem bekende brede lach op zijn gezicht kwam hij ons ook begroeten. Erick Jan opende dag met het blazen op zijn jachthoorn voor gezellige groep zweethondengeleiders. Hierbij waren er ook een aantal die de “snuffelstage” hadden doorlopen en het komende jaar met hun hond voor het eerst meetrainen. Wij werden ingedeeld in een tweetal groepen. Bij groep 1 werd Marco met zijn hond Saar en bij groep 2 John met Kyra toegevoegd. Elke groep kreeg deze dag een tweetal onderdelen.

Groep 1 kreeg de volgende opdracht. U gaat verder op dit pad. Na ongeveer 100 meter vindt u, aan uw rechterhand, een aanwijzing. Dit is het begin van een zweetspoor. Op het spoor staan een 10 tal opdrachten/ vragen deze zijn gemarkeerd met een bordje. U blijft achter de zweethondgeleider. U hebt hiervoor 1 uur de tijd. Al snel werd de waarschuwingsbreuk gevonden en na een 25 meter de verwijzingsbreuk. Vanaf de aanschotplaats werd het spoor door Saar snel opgenomen. Bij elk bordje was er iets te ontdekken zoals een stukje luchtpijp, lever, pootafdruk, geweide, etc. Aan het einde lag het stuk. Een mannelijk jaarling van een damhert. Bij elk bordje werd er druk overlegd wat er te zien was. Fantastisch hoe Erick Jan en Gert er wederom in geslaagd waren om de theorie in de praktijk weer te geven. Een leerzaam spoor waarvan ook van de geleiders de nodige inspanning werd verwacht. Later op de dag werden de antwoorden besproken. Groep 2. Die later op de dag het spoor liepen, ontdekte een ringslang van ongeveer 1 meter. Zo zie je hoe je door op deze manier te werken leert om de omgeving evenals de aanwezige sporen te lezen en te implementeren.

Na het eerste onderdeel werd er gewisseld. Groep 1 kreeg vervolgens te zien hoe Gert het damhert uitbeende en portioneerde. Via foto's werd eerst uitleg gegeven hoe een damhert van zijn dos wordt ontdaan. Vervolgens werd het vlees op de tafel gelegd en werd verteld welke onderdelen er aan het hert zaten. Tijdens het uitbenen en vliezen werden door Gert de onderdelen die gebruikt worden voor oa. de fonds, gehakt, braadstukken en als biefstuk gescheiden neer gelegd. Boswachter Jan die kwam kijken werd even stil. Ik hoorde dat hij zei: “Fantastisch, ik heb veel wild schoongemaakt maar op deze manier heb ik er nog nooit naar gekeken. Ik heb hier veel van geleerd. Wat een vakman is die Gert”. Uiteindelijk kwam de grilplaat op tafel en kregen wij enkele onderdelen te proeven. Overbodig om te zeggen hoe hiervan werd genoten.

Toen de groepen weer samen waren werd duidelijk dat Erick Jan en Gert er wederom in geslaagd waren om een leerzame dag neer te zetten. Inmiddels had Helma al gezorgd voor het nodige fris en werd de barbecue gereed gemaakt. Peter ontpopte zich als een waarlijk meester op de barbecue. Omdat ook de zon volop aanwezig was ontstond er een aangename sfeer waarbij kennis werd gemaakt met de nieuwe geleiders en terug werd gekeken naar de leerzame workshops.

Na het bespreken van de antwoorden die gegeven waren bij het zweetspoor werd de jagermeester/ opperrechter John naar voren geroepen. Erick Jan memoreerde aan de vele jaren en gebeurtenissen welke zij samen, vanaf het begin, doorgebracht hadden met het zweetwerk. Vervolgens werd John benoemd tot ere lid van De Zweethond en kreeg hij de daarbij behorende oorkonde overhandigd. In zijn ogen was te lezen hoe deze nestor verheugd was met deze benoeming. Door de aanwezigen werd hij dan ook hartelijk gefeliciteerd.

Traditie getrouw heeft de opperrechter John het afgelopen jaar doorgenomen. Er waren geen onoverkomelijke gebeurtenissen geweest met uitzondering van een (1). Wettelijk bewezen door middel van foto's bleek dat een van de zweethondengeleiders het presteerde om tijdens zijn loop zijn hoofddeksel af te zetten. De jachthoed/ pet speelt bij de jacht een centrale en dus belangrijke rol. Bij vele jachten is het ondenkbaar dat je zonder hoofddeksel verschijnt. Daar wordt streng op toegezien. Het verweer van de geleider dat het een bijzonder moeilijk en zwaar zweetspoor was waarbij hij ook hevig begon te zweten werd door de opperrechter in zijn besluit meegenomen.

Na amper beraad werd de geleider veroordeeld tot het schrijven van een stukje van deze dag op het blog. De geleider kon zich vinden met deze uitspraak en zag af van hoger beroep.

Marco deed een oproep aan een ieder om toch vooral antwoord te geven op de casus die regelmatig op het blog verschijnen. Het is leerzaam en het helpt je bij het zweethondenwerk.

Vervolgens werd er gezamenlijk nog lang nagepraat over deze schitterende nadrift.

Erick Jan, Helma en Gert bedankt voor jullie zorgen aan deze dag. Een mooie afsluiting van het training seizoen. We hebben genoten en zien uit naar het begin van de nieuwe trainingen.

Hans/ Murdock

antwoordt vraagbaak 06

Het is al weer even geleden dat ik op het blog was. Maar goed insiders weten waarom.
Het antwoordt op de laatste vraag is:

De getoonde schade is een varkens schade. Foto genomen in Duitsland.

Inmiddels zijn we druk met de voorbereiding van de "nadrift" en verheugen ons op deze bijzondere dag.

Vraagbaak 06

U ziet hier schade aan een weiland ? Een van de onderstaande antwoorden is juist.

1 een weiland waar de ME geoefend heeft

2 er hebben veel koeien op een plek gestaan

3 nee dit is varkens schade

4 eigen schuld van de boer, had hij maar wat rustiger met zijn tractor moeten rijden

5 niets van het geen hier boven staat is juist, dit heeft een das(sen ) familie gedaan op zoek naar muizen

6 ik weet het zeker dit hebben herten ( roodwild ) gedaan met hun gewei

Laat de antwoorden maar weer binnen komen. Succes. Met dank aan onze jager die steeds weer nieuwe plaatjes doet toekomen,.

Rust !!!!

Onze voorlaatste loop verliep niet geheel zonder de nodige problemen. Het begon al toen Erick Jan zijn nieuw (in Duitsland) gekochte signaalhoorn in de vorm van een kleine jachthoorn in het bos was verloren. Gelukkig bleek dat Cor een scherpe blik had. De vondst leverde hem in ieder geval een fles geestrijk vocht op.

Cor startte als eerste en spoedig sprong er een reegeit af die over het nog te lopen zweetspoor wisselde. Een prachtig gezicht dat echter in de andere lopen wel voor de nodige afleiding voor de honden zorgde. Toen ik met Murdock de tweede loop kreeg ging er van alles mis. Ik was niet geconcentreerd op Murdock en kon hem niet lezen, het handelen van de lijn ging belabberd, wat zich uitte in het constant vastzitten in de takken.

Toen wij, via de signaalhoorn op het bospad kwamen was de eerste opmerking van Erick Jan: "Hans neem rust want je staat gewoon te stomen". Uiteraard dit beloofd, echter de praktijk werd toch anders.

Uiteindelijk toch bij het stuk gekomen. Dit was de enigste zekerheid voor mij in de hele loop. Daarom ruimschoots de tijd genomen om Murdock te knuffelen en te belonen. Het commentaar van Roeland over onze loop was duidelijk: Je was enorm opgefokt. Tijdens de thuisreis heb ik zelfs overwogen om twee weken met Murdock in retraite te gaan. Maar voor mij was het duidelijk ik moest de schuld vooral bij mijzelf zoeken. Ik kan u verzekeren dat ik meerdere malen aan deze loop heb lopen denken en tot de conclusie kwam dat ik de hand in eigen boezem moest steken.

Vanmorgen (zaterdag 26-2) was de laatste loop van het seizoen voor ons aangebroken. Gert kwam aanrijden samen met Aleida met haar teckel Cato. Erick Jan was, ten gevolge een tennispartij, geblesseerd. Aleida mocht met Cato een kennismaking snuffel loop meemaken. Hierna verschenen Roos met haar man en een tweetal Beierse zweethonden. Ook Roos met haar hond Franz ( volgens mij met een z ten slotte is de hond van Duitse afkomst) mocht een keer kennis komen maken.

Gert vertelde dat hij van Erick Jan de opdracht had gekregen om bij mij het zweet in de bilnaad te bezorgen. Hij had een zwaar spoor uitgelegd met de nodige haken en er hing slechts een lintje om mij duidelijk te maken dat ik goed op het spoor was. Voorwaar als dat geen stressfactoren zijn aan het begin van onze loop.

Gelukkig hadden mijn overdenkingen na de vorige loop de overhand en bewaarde ik mijn rust. Gevolg: Ik lette op Murdock, beloonde hem als ik zag dat hij daadwerkelijk op het spoor zat. Liet hem de rust als hij afgeleid was.( er waren genoeg legers en krab plekkken aanwezig om hem af te leiden) Kortom we waren weer samen aan het werk. Natuurlijk miste hij wel eens een haak maar met de aanwijzingen van Gert pikte hij het spoor snel weer op. En het beloofde zweet in de bilnaad? Ik kan u verzekeren dat de hoge waterstand in de Rijn er niets bij was. Maar met een fijn gevoel samen met Murdock genoten bij het stuk. Dit was trouwens slim door Gert in een diepe kuil gelegd. Een mooie afsluiting van ons eerste seizoen.

Na de nadrift op 2 april zijn wij volgend jaar weer present.

De loop van Roos met Franz heb ik niet mee kunnen maken. Bij haar start bemerkte ik dat de halsband kennelijk door mij was verloren. Bleek dat deze bij het eindpunt lag. Van daaruit wel zicht gehad op het laatste stukje van haar loop. Gewapend met de aanwijzingen van Gert gaf zij aan dat dit toch iets anders was als de “bloedspoortjes” die zij met Franz al had gelopen. Haar gezicht sprak boekdelen over deze ochtend.

Aleida en Cato was een lust om te zien. Cato ging, als zij op het spoor was, al een trein. Gert zou Gert niet zijn als hij toch nog wat aanwijzingen had. Op de terugweg werd steeds duidelijker dat beide snuffel begeleiders een schitterende ochtend hadden gehad die duidelijk naar meer smaakte. Een special woord van dank aan Erick Jan en Gert die toch elke keer maar weer het spoor uitleggen.

Hans en Murdock.

Voor wie interesse heeft?

Zojuist heb ik het bericht gekregen dat de moeder van onze Kees, Canei,  in Mei weer een nestje zal krijgen.

  

Kees.

Mocht er interesse zijn meld je dan via de mail dan zorg ik dat je mail op de juiste plek komt. Over het transport van Frankrijk naar Nederland hoef je, je geen zorgen te maken dat is bijvoorbaat al geregeld.

Canei, drachtig van o.a. Kees.

Deze honden komen uit Frankrijk, departement Centre, ze komen bij onze vriend Philippe vandaan, en jager in hart en nieren en zo fokt hij zijn honden ook. Hij selecteert op gezondheid en niet op show eigenschappen. Wat dus bij hem telt is kracht en jacht passie. Daar worden ze gebruikt op de Dassen, vossen en wilde zwijnen. Kortom echte mannetjes putters. Het zijn lieve aanhankelijke maar zeker ook zelfstandige honden die tot zover bekend zeer goed zijn met kinderen. Lijkt het je wat meld je dan.

Het eerste nest.