Wil je ook een kaartje posten stuur deze dan naar het bekende adres per mail.

2011 => 2012

Meilleurs ami Philippe et Eveline, Dear Friends, Beste Vrienden,

Quelques heurs a direction de 2012

 pour quidébouche la bouteille de Champagne..

Nog enkele uren tot 2012

en dan mogen de kurken eraf.

Bonne Année, Happy New Year, Gelukkig Nieuwjaar.

Jet op haar derde spoor.

Op zaterdag 26 november hebben we ons derde spoor gelopen.

Was voor mezelf een dag die gehaast zou worden want had eerst afgesproken om s'ochtends met Djenna te gaan jagen en zoals jullie wel weten gaat dat altijd uitlopen. Had van te voren eerst met Erick-Jan contact gehad dat het krap zou worden om op tijd te zijn maar zou mijn best gaan doen want een training wil ik niet missen. Want dat is zéér belangrijk voor een jonge hond in opleiding.

Na een fantastisch ochtend gehad te hebben want er kwam veel wild los en mooie apporten en schoten gezien resultaat 14 hazen , 6 eenden en 7 fazanten en dat in zo'n korte tijd. Djenna had goed werk afgeleverd en konden met een goed maar gehaast gevoel na huis.

Hoe zou Jet er op reageren omdat zij niet mee mocht en Djenna wel. Na Djenna uit de auto gezet te hebben gauw Jet in de auto en ons werkplekkie.

Toen we aankwamen was net half twee dus toch nog op tijd. Ook de opperrechter en Agnes waren er John ziet er goed uit en liep mee.

Agnes ging lopen met Kyra en John en ik liepen langs de weg mee om te kijken hoe hun het deden konden alleen niet veel zien alleen op het eind maar daar was bewust voor gekozen bleek later want anders was het misschien anders gegaan want Kyra zocht haar baas. Na een sucesvol nazoek waren wij aan de beurt.

Erick-Jan deed verslag hoe het spoor liep want hij wilde graag met John en Agnes mee lopen maar kon mij vanaf de weg goed volgen. Jet was gretig want ze liep bijna gelijk de aanschotplaats voorbij en wilde op het spoor gaan maar ik wil zelf dat zij rust en langzaam te werk gaat dus terug gehaald en op de plaats gezet.

Daar was ze al gauw klaar mee en ze ging op het commando op spoor en zoek gewond was ze al weg en liep strak op het spoor. Na een ruiterpad en fietspad overgestoken te hebben was er een haak na rechts daar liep Jet een twee meter voorbij maar omdat we goed op weg zijn een combi te worden zag ik dat ze het kwijt was maar ze kwam al terug en draaide een rondje en pats daar ging ze weer op het spoor fantastisch. Door een stuk dichte bossage even een open stuk en toen weer een dicht stuk.

Volgens mij liep ze toen een stukje op verwaaïng maar Erick-Jan haalde ons terug we waren tien meter te ver gelopen want we hadden het pad over moeten steken. Daarna pakte ze het weer héél goed op en liep een stukje door de bramen en stak het pad weer over en dook gelijk weer het spoor op en liep gelijk direct door na het stuk.

De beloning en de zweetriem opgeruimt te hebben gingen we na de andere om het commentaar an te horen.
Het waren lovende woorden want we hadden ons beste voetje weer voortgezet. Heb wel gezegt dat het volgens mij te goed gaat maar wie weet. Ik, ben in ieder geval super trots op hoe we onze samenwerking te weeg brengen.

Gert en Jet

1e advent overdenking

Buiten is het ontstuimig de wind trekt aan met in het wadden gebied kans op storm vlagen. Met een mooi gevoel kijk ik terug op een mooi eerste gedeelte van de trainingen. Gelukkig geen blessures maar enkel blije gezichten en tevreden honden. Kees die gisteren mee mocht licht heerlijk te slapen bij zijn maatje Giorgio en zien een keur aan wild voorbij komen en vertellen dat middels de bekende geluidjes in hun dromen. Ook onze Opperrechter was er weer bij patent als altijd en weer vol met zijn bekende humor we hebben weer wat afgelachen en wat een heerlijk gevoel dat de club weer compleet is. Ook gisteren hebben we weer kunnen genieten van de "sterke" verhalen die moesten leiden tot mooie nazoeken. Maar ook hebben we een stuk bijzonder wild mogen ontvangen om mee te trainen rechtstreeks voor ons meegebracht uit Zweden. Voor het nieuw jaar ligt er een mooie uitdaging klaar in de vriezer en dus voor onze honden weer een mooie ervaring om nog breder getraind te worden, kenmerk van de de Zweethond. En nu is het dan zondag de 27e november het is herfstig daar waar het vorig jaar al winter was met sneeuw en de winterbanden noodzakelijk. De tv staat op ZDF met de advent show en we glijden naar de kerst. Eerst nog een paar winter jachten voor het gebraad en de sfeer en ik hoop dat een ieder daar waar mogelijk dit genot mag beleven. Bij deze wensen we dan ook iedereen een mooie sfeer volle adventstijd. Waidmansheil.

Vraagbaak 11

U krijgt van een jachthouder de uitnodiging om een smalree te mogen schieten i.v.m. schade aan boompjes.

Voor de goede orde: een smalree is een vrouwelijk stuk wild dat ongeveer 1 jaar oud is !! Kenmerkend voor smalree is dat het nog geen kalf heeft of drachtig is. Bij schade zal de jachthouder daarom kiezen voor afschot van jonge en oude dieren.

U wordt door de jachthouder naar een hoogzit gebracht met de opmerking dat hier een smalree loopt dat geschoten mag worden. Hij verteld er ook bij dat er natuurlijk bokken en oudere geiten lopen.

Ook van belang voor de jager op de hoogzit is dat het eind juni is, en de oudere geiten hebben kalveren.

vraag: op de foto ziet U een ree.

A: die kunt U schieten want het is een smalree


B: ik zou even wachten


C het is een spitser bokje dat zeker NIET geschoten mag worden !!!

ik zou zeggen doe je best en geef het goede antwoord.

De antwoorden op de vorige vragen zijn:

Vraag 7 is nog open wegens te weining antwoorden.
Vraag 8   D
Vraag 9   D
Vraag 10 B

Succes voor Zweetwerker

Tijdens een mooie jachtdag op 04 november in Birkenfeld Duitsland werd mijn hulp ingeroepen bij een nazoek voor een mogelijk aangeschoten hert. De jager had op het dier geschoten vanaf ca. 110 meter. Het dier liep op een weiland en wilde daar het aangrenzende bos in vluchten, op de vlucht voor de drijvende honden welke in het bos achter hem veel lawaai maakten.

De jager wist mij vertellen dat het dier tekende met zijn linker voorloper, hij meende dat het er 'iets door zakte'. Aan het einde van de jacht had hij deze plaats correct gemarkeerd met een zakdoek. Wat hem bevreemde was dat er nergens zweet te zien was. Op de aangewezen aanschot plaats aangekomen was er idd niets te vinden. En toch wist de jager voor 99% zeker dat dit de plek was, er waren ook prenten te
vinden. Na zelf ook eens goed gekeken te hebben, en niets gezien, ben ik Figo maar uit de auto gaan halen om hem maar eens goed te laten 'rondneuzen'. Op de aangewezen plaats delict vond Figo ook niets.

We zijn maar eens langs de bosrand gaan lopen, hier stond prikkeldraad voor, en na ca. 25 meter van de aangewezen plaats dook hij het bos in. De baas kroop onder het prikkeldraad door en zag hier, toen hij op zijn buik lag, een druppel zweet op een eikenblad. 'Longschot, kan niet missen' dacht ik, mooi rosse rood met luchtbelletjes erin. Weer op de benen gekomen verder het bos in, Figo ging als een speer, en na ongeveer 50 meter vond hij een mooi stuk roodwild.

Baas blij, hond blij en de jager nog blijer daar hij dacht dat het niets meer zou gaan worden. Zo blijkt maar weer dat de menselijke waarneming niet altijd feilloos is en dat de neus van mijn kleine vriend wederom 100% te vertrouwen was.

Waidmannsheil,
Cor.

Gefeliciteerd met jullie mooie nazoek.

Vraagbaak

Beste Allemaal,

zo moeilijk kan het toch niet zijn vraagbaak 10. Inmiddels kan ik zien dat velen er al naar gekeken hebben. Waar blijven de reacties?

Hier weer een verslag uit het dagboek van Jet

JET VOOR DE TWEEDE KEER OP EEN ZWEETSPOOR.

Zoals jullie al weten probeer ik elke keer een verslag te brengen van de vorderingen van Jet. Afgelopen zaterdag voor de tweede keer een spoor lopen. Eigenlijk zat alles tegen want ten eerste was Jet loops geworden maar ik wist eigenlijk niet precies wanneer. Gewend ben ik om de loopsheid van onze flatcoats te zien maar omdat Jet zo klein is, is het moeilijker te zien. Eigenlijk al afgezegd om een andere keer te lopen maar de loopsheid was al in een verder stadium dus toch maar besloten om te gaan.

Ten tweede is onze "oude" hond vorige week overleden dus dat werkt dan niet bevorderend om alles na wens te doen verlopen maar wilde haar deze training toch niet ontnemen.

Na aankomst was ik met Erick-Jan als enige en al snel kwam er een meneer en een mevrouw met een Laika. ( ben even jullie namen kwijt ). Dit ras is mij eigenlijk vreemd maar heb veel goeds gezien.

Daarna was het wachten op Roos mijn mede-kompaan met haar Bayerns. Maar, wachten loont want ze is toch gekomen met haar man. John was helaas verhinderd maar dat weet een ieder.

We gingen op weg en de Laika mocht beginnen en liet op bepaalde stukken héél mooi werk zien en de samenwerking was al goed te zien. Hun spoor was ruim 600 meter en ze waren al gauw op plaats van bestemming: het stuk. Goed gedaan.

Daarna was Roos aan de beurt met haar hond voordat zij op spoor gingen werd door Erick-Jan medegedeeld dat dit een spoor van ruim 700 meter was en dat wij ( Jet en ik ) een spoor van ruim 900 meter gingen lopen. Vond dat eigenlijk niet eerlijk want hun zijn véél groter en Jet met haar kleine pootjes.

Heb er voor ons gekozen om niet mee te lopen want omdat Jet nog jong is ( net een jaar oud ) en haar niet wil "overvoeren " ben op het pad gebleven en heb dus van Roos niet veel kunnen meemaken maar hoorde dat ze super gelopen heeft.

Hierna waren wij aan de beurt en deed de zweetriem bij Jet om en liet haar achter op plaats houden want dat was eerst nog wat moeilijk omdat ze overal bij wil zijn maar vandaag ze bleef netjes op haar plaats zitten wachten. Nadat ik de aanschotplaats had geïnspecteerd heb ik haar opgehaald en verwezen naar de plek waar het zweet lag. Ze besnuffelde alles en ging aan het werk.

Gelijk was de passie er weer en daardoor werd ik zelf wat rustiger en werd het duidelijk dat we een combi aan het worden zijn. Erick-Jan, liep achter ons aan met de tweede hond van Roos en complimenteerde ons dat het goed ging. Jammer ze één haak liggen en kregen we onze eerste afroep.

Leek wel of dat de beslissing was en we gingen echt serieus aan het werk. Wat schetste mijn verbazing dat ze als ze aan het werk is het ze niet deert wat ze tegenkomt. Dit, omdat we tijdens het spoor een plukplaats van een duif een vossenbouw en een dood muisje tegen kwamen en ze even inspecteerde en daarna op mijn commando het spoor als vanzelf weer oppakt. Ik zag wanneer ze fout zat en corrigeerde haar maar vooral deed ze dit vaak zelf. Elk haakje of verandering pakte ze op en we waren vooral heel rustig aan het werk.

Op een gegeven moment heb ik even rust gepakt bij het oversteken van het pad maar voordat ik er erg in had was ze alweer het pad overgestoken en ging verder het spoor uitwerken. Toen was ze even op verwaaïng bezig en liep te ver van het spoor af en kregen we onze tweede afroep.

Daarna regelrecht na het stuk toe en daar kwam de brok in mijn keel. Heb haar echt geknuffeld wat was ik trots op haar.

Na het tafereel even de advies complimenten van de andere.

Roos vond dat wij een combinatie voor de toekomst zijn en er zoveel rust al in zit tijdens het werk maar daar train ik ook veel op. Erick-Jan was het daarmee ook eens zelfs een wedstrijd zou op deze wijze geen probleem zijn. Die konden we met twee vingers in de neus lopen.

Toen aan de koffie en na veel gelachen en gepraat te hebben was het tijd om huiswaarts te gaan. We kunnen weer met een zéér goed gevoel terug kijken op een geslaagde trainingsdag.

Gert en Jet.

P.s. jullie denken dat Gert dit stukje geschreven heb maar ben zelf maar even op de pc gegaan.

Vraagbaak 10

Hier is dan weer een nieuwe uitdaging. We hebben het dit keer niet zo moeilijk gemaakt 50% kans dat het goed is.

We zien hier een ree staan.


A het is een bok

B het is een geit

Het antwoordt op vraagbaak 8 was D Valwild. Reacties op bovenstaande zien we graag komen!




:

Uit de lucht geplukt

Albert belde of ik samen met Murdock wilde komen jagen in de Hoekse Waard. Het mij bekende veld staat garant voor hazen, fazanten, eenden, duiven en veel ganzen. Woensdagochtend vroeg vanaf huis vertrokken. Afgelopen week hadden we prachtig najaarsweer gehad met veel zon. Gisteren was het begonnen te regenen en de voorspellingen waren niet gunstig. Harde regen, hagel- en onweersbuien. Op de heenweg waren diverse pittige buien te zien. Echter na het passeren van de Dordtse Kil Tunnel bleek het wel of we in een ander wereld deel waren beland. Prachtige witte stapelwolken en zon. Aangezien we vroeg in het veld waren hebben we eerst genoten hoe de fazanten buiten het blad rammenas aan het foerageren waren. Een tweetal hanen kwamen vanuit een perceel bieten eveneens aangevlogen.

Toen het gezelschap compleet was zagen wij dat er nog een tweetal honden waren. Een Griffon Korthals, die haar eerste veld liep en een Springer Spaniël.

De eerste drift was een stoppel. M. kon snel aan het werk op een aangeschoten haas. Echter na ongeveer 800 meter wist het haas, dat telkens haken sloeg te ontkomen. Op het eind van de drift kan hij toch nog binnen. M. kwam op de fluit snel terug. Toen echter andere hazen opgingen moest hij zijn passie uiten door hals te geven. In het verleden stoorde ik mij daaraan maar het is toch zijn manier om uiting te geven aan zijn gevoel. De tweede drift was een vak met bieten waar de wind schuin opstond. M. Haalde telkens door diep te gaan wind. Prachtig te zien hoe hij zich dan plotseling omgooide en muurvast de fazanten voorstond tot dat ik bij hem was en zei dat hij mocht gaan. Het was een lust om te zien hoe de Springer als een stofzuiger zijn slagen maakte en zo de fazanten opdeed. Ook de Griffon zag je groeien in zijn eerste loop in de bieten. Een hen die aangeschoten werd vloog recht naar het flankgeweer Jurgen. Deze aarzelde geen moment, stak zijn arm uit en plukte de hen gewoon uit de lucht. Natuurlijk was het fototoestel niet bij de hand. Daarom heb ik na afloop van de drift deze actie toch maar even in scene gezet en vastgelegd.

De derde drift was bouwland. Het vak werd ingedreven naar een aantal, dat na de middag gebed zouden worden. Snel bleek dat de regen van de vorige dag zijn werk had gedaan. Mijn laarzen waren twee keer zo groot en wel vijf keer zo zwaar. Veel en mooi haas gezien waarvan een groot gedeelte wist te ontkomen. Na de lunch stond wederom een stoppel op het programma. Hier liet de Springer op mooie wijze een ver apport van een haas zien. Ook de Griffon kreeg de gelegenheid zijn eerste twee hazen te apporteren. Een vlak voor mij opgaand haas verraste mij en ging met een kapotte achterloper er van door. M. wist hem echter snel te achterhalen en bracht hem binnen. Hierna konden de honden los in een vak met mosterdzaad. M had echter meer aandacht voor de warme hazenvoet. Omdat ik wist dat er nog een vak met bladrammanas kwam heb ik hem maar even aan de lijn gedaan. De Springer liet nog een fraai apport zien van een aangeschoten haas. Het leek wel een zweethond zoals hij het spoor uitwerkte.

Het vak met bladrammanas, dat tot boven je heup stond, werd in gedeeltes heen en weer genomen. Snel bleek dat het werk van de honden in dit vak cruciaal was. Je zag de fazanten gewoon over je voeten lopen. Gezien de hoogte van het gewas moest je scherp op de hond letten. Staat hij nu voor of niet. Mooi te zien dat, indien er een fazant geapporteerd was , de hond je feilloos wist te vinden.

Aan het eind van het vak stond een sloot te wachten waarin de honden hun verkoeling konden vinden. Het is zowel voor de hond als de baas een slijtageslag.

Na het uitleggen van het tableau , zijnde 15 hazen, 21 fazanten en 2 duiven, werd door Albert stil gestaan bij het werk van de honden. Zonder hun was een dergelijk tableau nooit gerealiseerd. Met een luid applaus werd dit dankbaar aanvaard. Na de verzorging van M. moest ik helaas afzien van de nadrift bij Albert thuis. Had die avond nog andere verplichtingen en na het passeren van de Dordtse Kil Tunnel regende het weer.

Hans en Murdock