Vraagbaak 07

Hieronder vermeld een aantal zweethonden rassen:


Hannoveraanse zweethond

Bayrischer zweethond

Schwarzwalder zweethond

Steirische rauhhaar zweethond

Caviaraanse rauhhaar zweethond


Geef aan wat de kenmerken zijn van deze honden t.a.v. het op te sporen wild.

Waarvoor worden speciaal ingezet b.v: ze zijn te gebruiken voor grofwild - of alleen gebruik voor kleinwild,

Succes met deze eerste opgave.

Jet’s eerste vakantie op Texel

De vakantie stond weer voor de deur. Je kijkt er het hele jaar naar uit maar nu was het anders. Want hoe zou Jet het vinden om dit ervaren. Zon zee en strand maar vooral rust.

Op 9 augustus was het zo ver s’ morgens vroeg vertrokken richting Cocksdorp op Texel. We vertrokken met regen en dat zou de hele reis duren tot op de camping maar ja we hadden vakantie.

Op de boot wilde Jet de vele meeuwen wel even een lesje leren want ze was ze allemaal de baas ze waren hartstikke bang voor haar wisten geen raad om weg te komen (dacht Jet).

Vanaf de boot richting de camping “de Krim” te Cocksdorp waar we gelijk naar onze standplaats konden want deze was al vrij.

Eerst de caravan op de plek gezet en de honden uit de auto gehaald.

Even een wandeling gemaakt om de beentjes te strekken daarna aan de lijn en de voortent opgezet. Dat is na al die jaren een familie- ritueel geworden maar altijd gezellig. Tijdens het opzetten werd het droog en stak de zon af en toe haar hoofd door de bewolking en werd het al lekker warm.

Jet maakte al gauw vrienden want je bent klein , vraagt aandacht en krijg je het niet ga je gewoon op de rug liggen en piepen en van alle hoeken komen ze aangevlogen. Aandacht heeft ze van de vele voorbijgangers héél véél gehad maar dat deert haar niks.

Ze is helemaal verzot op blote voeten en ja als de zon schijnt worden de schoenen ingeruild voor slippers dus elke voeten teen moet van dichtbij geïnspecteerd worden en dat deed ze volop.

Onze andere twee honden lopen altijd los voor de caravan dat hebben we met Jet ook gedaan alleen er is op zo’n veld zoveel te inspecteren en iedereen vraagt aandacht van haar dat we ze maar af en toe toch maar aan de lijn gedaan hebben. Erg vond ze dat niet. De lijn was toch lang genoeg om voldoende te kunnen lopen en mensen te begroeten.

Ondanks het vele slecht voorspelde weer hebben we het zeer getroffen en konden dan toch nog na het strand om even uit te waaien en natuurlijk te zwemmen met de honden.

Op het strand was het feest wat een grote zandbak. Daar kun je hélé diepe kuilen in maken en zwemmen in de zee.

Training op duinkonijn?

We waren wel benieuwd hoe Jet dit vond want op de jachttraining heeft ze regelmatig een eend opgehaald maar golven kende ze nog niet.

Maar als je twee voorbeelden heb lopen maakt het niks uit ze ging gewoon met hun mee het water in. Koppie onder het deed haar niks. Was wel jammer want het was verboden te zwemmen wegens de sterke stroming die er stond dus een lange lijn was noodzakelijk want je vergeef jezelf nooit als er wat zou gebeuren.



Uren heeft ze op het strand in zee gezwommen maar vooral graven ,graven en nog eens graven. Kuilen waar ze helemaal in kon en dat met die kleine pootjes.

Djenna, Lindsey, Jet.

We hebben met z’n allen een super vakantie gehad en gaan volgend jaar weer na Texel om te kijken of we weer zo kunnen genieten. 

Gert en Jet.

Pelgrimage?

En ja na bijna twee jaar was het dan zover ver. Kees op reis, terug naar zijn roots. 12 augustus twee jaar en inmiddels veel wijzer in de auto voor een trip van ruim zeven uur. Gelukkig ging dit allemaal geheel naar wens, geen auto zieke hond of andere ellende. Nee een voorbeeld van hoe het ook kan.

Aangekomen op de Cave Bodin bij Philippe ging Kees dus direct op zoek naar de andere honden en zie het welkomst comité:



van link naar rechts: Gatin-zusje 14 wkn, Canei-moeder vier jaar, Vodka-oma 8jaar.

 Het mag duidelijk zijn dat beloofde dus een dolle boel te worden. Maar goed na enige uren had meneer al duidelijk gemaakt dat de Heer van de Familie er was en dus moest een ieder er aan geloven. Bezoekers werden met een licht vriendelijk grom verwelkomt en ook Philippe heeft enige energie moeten tonen alvorens hij werd geaccepteerd.

Enkele dagen later tijdens een tour de Champagne deden we ook Chateau Mont Poupon aan het jachtslot van de Loire en een must voor een ieder die wat heeft met jacht en honden en ook daar liet meneer duidelijk weten zich thuis te voelen. Het water aangeboden door de medewerker werd pas gedronken nadat de bak was omgespoeld en voorzien van vers water. Wat hem direct de bijnaam gaf Le Roi du Château. onderstaand Kees op de binnen plaats.

Le Roi du Château

A wel jullie zullen begrijpen dat we er smakelijk om konden lachen.  Tot zover een klein stukje Frankrijk later meer foto's op de pagina: Les Freres. Nog enkele dagen en het nieuwe jacht seizoen gaat weer los. De eerste eendjes mogen alweer geschoten worden dus stevenen we ook af op het zweetwerk. De spanning is al te voelen. Dus nog even geduld.

Binnenkort weer regelmatige update's op het blog. 

07.00 uur telefoon

Je zit rechtop in je bed hoewel de wekker is gegaan verwacht je niet op dit tijdstip telefoon. Het blijkt D te zijn. Adrealine giert door z.n lijf en langer wachten lukte niet meer. Vanochtend half zes een zes ender geschoten. Is afgesprongen kun je mij helpen. De temperatuur loopt buiten al op dus is snel handelen gewenst. Natuurlijk wil ik hem helpen en dus aankleden materiaal pakken. Hond uit de kennel en dan de keus wie Giorgio of Kees. Daar het niet duidelijk is of het een lastig nazoek kan zijn kies ik vandaag voor Giorgio met zijn vele jaren ervaring.

Aangekomen in het veld ligt er goed uitschot en snijhaar wat duidt op een laag schot. Mooi zweet maar ook iets wat doet denken aan gras uit de pens.

8.15 uur de bok is binnen. Hij ligt in een greppel onder de bramen. Giorgio verwijst hem prima en blijft keurig op een meter of drie afstand van het stuk. Zo zie ik het graag.

Waidmansheil Giorgio.

Was inderdaad laag afgekomen en heeft daarbij de pens geraakt.

Mee op jacht in Duitsland.

Eindelijk was het zo ver, een mailtje van D, woensdag om 11:00 uur bij mij, dan ga je mee naar Duitsland. Om even voor 11:00 was ik bij hem, kopje koffie en toen kwam z,n jachtmaat met wie we mee reden ook binnen, even alle spullen zoals geweren en andere dingen bij elkaar leggen, Raja in de bench en dan op weg naar Nordhorn.

In Duitsland aangekomen, moesten de beide heren even naar het Stadsambt om daar hun jachtakte op te halen, aansluitend reden we naar een klein vliegveld om aldaar bij een restaurant wat te eten en te drinken, er kwamen nog 2 heren binnen die ook aanschoven aansluitend naar de verzamelplaats waar we de overige jagers zouden ontmoeten.

We waren in totaal met 11 man, inclusief ik als enige vrouw, dus 10 geweren, een en ander werd bekeken wie waar zou plaatsnemen waarna we ons begaven naar het jachtveld dat bestond uit akkervelden en bospercelen.

Samen met Raja mocht ik plaatsnemen in de nachtkansel omdat deze wat groter was, luiken open en rustig afwachten, ik zag wat hazen en verderop een vos het veld oversteken, toen een schot ergens links achter me, en nog een schot ergens rechts van me. Mijn telefoon ging over en D vroeg me de kansel af te sluiten en naar de weg te lopen, we werden verwacht.

Ik  reed mee met één van de jagers,  hij vertelde me dat hij van de hoogzit een bok had geschoten, maar de bok sprong nog al raar af, hij had het gevoel gemist te hebben mede omdat er geen zweet of snijhaar lag.
Aangekomen bij de aanschotplaats was  het enige wat we vonden twee diepe hoefafdrukken. Raja uitvoerig laten snuffelen, ze ging meteen het bos in. Uiteindelijk konden we niets vinden en ik gaf aan de jager het advies er toch maar een ervaren hond er te halen. Mede omdat het redelijk snel donker werd en mijn hond en ik nog beginners zijn. Hij bracht me vervolgens naar een 2e jager toe die ook een bok had geschoten en zou met zijn vader verder overleggen welke hond er mee moest.

Bij de 2e jager aangekomen, zag ik meteen zweet en snijhaar liggen op de aanschotplaats dus raak was het zeker. De jager gaf aan in welke richting de bok was afgesprongen. Raja op het zweet gezet en ze ging meteen op het spoor, naar links en naar rechts, en dook meteen onder wat struiken. Daar lag de bok, ze heeft deze uitvoerig besnuffeld en gelikt een geslaagde nazoek dus, uiterst verbaasd was ik, zag een hele andere hond, ze was feller dan bij een oefenspoor.

Het werd al aardig donker en we werden opgehaald, reden naar de verzamelplek toe waar de andere ook al waren aangekomen, er werd gevraagd waar de hond was, want er was nog een bok die binnen moest komen, waarop ik vroeg of dat wel kon, het was al nacht maar dat was geen probleem volgens de mannen. Daar was op gerekend, één hield de hond vast en ik liep mee naar de aanschotplaats met M, hij vroeg me wat ik zag en gaf aan dat ik erg veel zweet zag en groene drab op de grond, dus dacht ik aan een pensschot.

Moet je niet nog wat vragen aan de jager vroeg M?  Ja,  natuurlijk waar is de bok afgesprongen, recht achter me, Raja opgehaald en op het zweet gezet, inmiddels waren er 2 jagers met grote zaklampen gekomen en zij liepen mee om bij te schijnen, er lag veel zweet en mijn kleine teckel hing in de lijn en ging in een rechte lijn door het bos en uiteindelijk op ongeveer 150-200 meter lag de bok, we hadden weer succes. De bok werd onmiddellijk ontweid, en meegenomen.

Bij het 1e schot, waar ik geen succes had, werd er nog een nazoek gedaan met een Duitse jacht terriër, maar de bok is niet binnen gekomen.

Aansluitend zijn we gaan naar het huis van een van de jagers gegaan en er werd een toost uitgebracht, hier kreeg ik een breuk, we dronken wat Jagermeister en het tableau werd gemaakt, 3 mooie bokken. Weidmansheil.

Terug naar huis, het werd 03:30 uur, snel even de hond nakijken op teken, douchen en naar bed, de wekker gaat weer om 05:30 uur, want het is gewoon weer een werkdag.

Op kantoor nog alles de revue laten passeren, het was een geweldige dag, veel geleerd, ook wat er dus fout kan gaan ( hoop dat de bok het overleefd heeft), blijdschap dat van de 3 nazoeken er 2 met succes zijn afgerond, stukje schrijven voor het clubblad Mooi Apport, want tenslotte was dit uitstapje mijn prijs die ik behaald heb met mijn hond, op een onderlinge wedstrijd. ( ZG 75 punten 1e prijs ).

En nu stiekem hopen, dat ik nog eens mee mag, mannen bedankt voor deze geweldige ervaring.

Helene en haar jachtmaatje Raja.

Afscheid...

Gisteren 4 juni was het dan zo ver. Na 16 bijzonder mooie jaren van hechte vriendschap hebben we afscheid moeten en mogen nemen van Bram.

Bram is de Nestor van de Zweethond en wist gedurende zijn lange leven reeds een standbeeld voor zichzelf op te richten, zonder Bram was de Zweethond niet ontstaan.

Bram, dank voor de vele mooie jaren die we samen mochten beleven.

Game Fair

Nog enkele weken en dan is het weer zo ver de Game Fair 2011.
Dit tweejaarlijks event zal dit jaar gehouden worden in Nunen. Een event voor iedere buitenliefhebber met een breed blikveld.

Op zowel culinair, honden, jacht en style is hier van alles te vinden. Een heerlijk dagje uit.

Voor meer info zie:
Game Fair 2011

Jachtbelevenissen van Jet

Er werd een aantal weken geleden gevraagd aan mij of ik iemand wist die wat konijnen kon verjagen omdat deze overlast en schade aan het bietengewas en weilanden maakten. Heb toen aangegeven dat ik daar wel een oplossing voor wist en ben het één en ander gaan regelen.

Ben afgelopen woensdag met Peter en Johan (vriend) na de locatie gereden en hebben eerst onze strategie uit gestippeld.

De bieten waren op een 150 meter en 3 meter breed tot de grond afgegeten alleen maar steeltjes dus moest er wat aan gebeuren.

De schutters hadden hun plaatsen ingenomen en voor dat je het wist viel het eerste schot (helaas mis). Zat zelf in twijfel want ik had Djenna en Jet meegenomen. De één ervaren en de ander niet. Heb omdat het een rij coniferen (200 meter lang) en er een hek achter zat dus veilig Jet uit de auto gehaald en gekeken wat ze opgepikt had want ze had al eerder bij ons thuis een konijn de bramen uit gehaald.

Ik hoefde eigenlijk alleen het commando zoek te geven en mevrouw ging gelijk op weg. Wist eigenlijk niet wat stöberen was maar nu wel. Ze was goed te volgen en de eerste konijnen kwamen al los alleen gingen ze niet de goede kant op maar er was er toch één de andere kant opgegaan want er viel een schot.

Zou het raak geweest zijn dat was de vraag. Tussendoor even polshoogte gedaan en konijn wel geraakt maar was er vandoor gegaan dus nazoeken. Johan had gekeken waar het konijn na toe was gegaan en zijn eerst verder gegaan met waar we mee bezig waren.

Er zijn nog een aantal schoten gevallen in totaal hebben we twee konijnen geschoten.

Heb ontzettend genoten van het werk van Jet want wat ging ze gedreven te werk ondanks dat het haar eerste jachtervaring was. Ze trok zich absoluut niks aan van de schoten en bleef maar doorgaan en ze wilde er zelfs één uitgraven die zat onder een kist maar die schoot er op een gegeven moment aan de andere kant onderuit.

Na twee uur jagen heb ik Jet in de auto gezet en met Djenna nagezocht en het gewonde konijn was gauw gevonden.

Onder een stapel golfplaten en was ze gekropen dus onze taak zat erop.

Dit was de eerste jachtervaring van Jet en we hopen dat er nog vele gaan volgen maar daar ben ik van overtuigd.

Jullie zullen nog véél horen van deze combinatie.



Gert

TIME FLIES

Iets wat je met hart en ziel doet of er volledig in op gaat is als je eraan begint zo weer voorbij.

En dat is het virus “ZWEETWERK”.

Het begint in september en eindigt eind maart of begin april.
Het zit er weer op voor dit seizoen 2011 maar wat hebben we weer met z’n allen bijgeleerd.

De enen keer ging het van een leien dak en liep je met twee vingers in de neus en de andere keer maakte je fout op fout en daar kun je dan gefrustreerd van worden. Maar altijd sloot je de dag af met succes want het stuk was binnen.

En, als je huiswaarts ging was het altijd de kampioen en allerbeste maat die achterin meeging. Er word altijd veel gelachen maar ook wordt er altijd met een kritisch oog gekeken na de combinatie die aan het lopen is.

Zodat er altijd ook wat om na te praten is omdat je van je goede dingen maar zeker ook van je fouten moet en willen leren.

En, stapte je in de auto had je ook stof over na te denken voor de één was de rit langer als de ander maar nadenken deed je toch ook al had je succes want daar kon je van nagenieten.

En natuurlijk om de volgende keer niet dezelfde fout te maken

Gisteren (2 april) was de “NADRIFT”waar ikzelf met héél veel plezier aan heb mee mogen helpen en meedenken wat te doen dit jaar.

Want Erick-Jan en Helma zijn al meerderen actief en het word elk jaar weer moeilijker om wat uitdagends te verzinnen. De lat word elk jaar weer hoog gelegd.

Maar ik denk dat we dit jaar er weer in geslaagd zijn om volgend jaar door te gaan met zo’n dag.

Met de vele positieve reacties van de oude en nieuwe gezichten ben ik met een gevoel na huis gegaan wat met geen woord te beschrijven is echt ‘TOP’.

Maar door jullie word  het zo’n een succes want alleen kunnen wij het ook niet.

Ik hoop dat het gauw weer september word want ik ga zelf de uitdagingen aan om met onze jongste aanwinst Jet (ruwhaar teckel) en een aantal nieuwe mensen zweet te gaan lopen.  Heb daar al héél veel zin in en hoop dat wat in mijn hoofd zit ook uit gaat komen.

Ik wil iedereen die meewerkt voor en achter de schermen bij de Zweethond een hele prettige vakantie toe en we spreken en zien mekaar vast wel weer in september.

Gert.
 
 
p.s door drukke omstandigheden was eerdere plaatsing niet mogelijk.

Nadrift:

In de Dikke van Dale zult u tevergeefs zoeken naar de betekenis van nadrift.

In jagerstermen is het: na einde van de jacht bespreken/ evalueren hoe de jachtdag is verlopen. Bij De Zweethond een jaarlijks terugkerende gewoonte om het seizoen af te sluiten. Een dag waarvan ook van de hondengeleiders het een en ander gevraagd wordt op het gebied van aanschotplaats herkenning evenals jachtgebruiken zoals oa. breuken.

Vandaag 02 april 2011 werden wij, onder een stralende hemel, (de weersgoden voorspelden 24 graden en volop zon) door Erick Jan, Helma en Gert verwelkomd bij de jachthut aan de voet van de Amerongse Berg met koffie en wat lekkers. Persoonlijk kom ik hier al vele jaren maar elke keer is het weer genieten van deze mooie plek in dit bos waar het reewild je bijna omver loopt. Wij waren wederom te gast bij boswachter Jan. Met de hem bekende brede lach op zijn gezicht kwam hij ons ook begroeten. Erick Jan opende dag met het blazen op zijn jachthoorn voor gezellige groep zweethondengeleiders. Hierbij waren er ook een aantal die de “snuffelstage” hadden doorlopen en het komende jaar met hun hond voor het eerst meetrainen. Wij werden ingedeeld in een tweetal groepen. Bij groep 1 werd Marco met zijn hond Saar en bij groep 2 John met Kyra toegevoegd. Elke groep kreeg deze dag een tweetal onderdelen.

Groep 1 kreeg de volgende opdracht. U gaat verder op dit pad. Na ongeveer 100 meter vindt u, aan uw rechterhand, een aanwijzing. Dit is het begin van een zweetspoor. Op het spoor staan een 10 tal opdrachten/ vragen deze zijn gemarkeerd met een bordje. U blijft achter de zweethondgeleider. U hebt hiervoor 1 uur de tijd. Al snel werd de waarschuwingsbreuk gevonden en na een 25 meter de verwijzingsbreuk. Vanaf de aanschotplaats werd het spoor door Saar snel opgenomen. Bij elk bordje was er iets te ontdekken zoals een stukje luchtpijp, lever, pootafdruk, geweide, etc. Aan het einde lag het stuk. Een mannelijk jaarling van een damhert. Bij elk bordje werd er druk overlegd wat er te zien was. Fantastisch hoe Erick Jan en Gert er wederom in geslaagd waren om de theorie in de praktijk weer te geven. Een leerzaam spoor waarvan ook van de geleiders de nodige inspanning werd verwacht. Later op de dag werden de antwoorden besproken. Groep 2. Die later op de dag het spoor liepen, ontdekte een ringslang van ongeveer 1 meter. Zo zie je hoe je door op deze manier te werken leert om de omgeving evenals de aanwezige sporen te lezen en te implementeren.

Na het eerste onderdeel werd er gewisseld. Groep 1 kreeg vervolgens te zien hoe Gert het damhert uitbeende en portioneerde. Via foto's werd eerst uitleg gegeven hoe een damhert van zijn dos wordt ontdaan. Vervolgens werd het vlees op de tafel gelegd en werd verteld welke onderdelen er aan het hert zaten. Tijdens het uitbenen en vliezen werden door Gert de onderdelen die gebruikt worden voor oa. de fonds, gehakt, braadstukken en als biefstuk gescheiden neer gelegd. Boswachter Jan die kwam kijken werd even stil. Ik hoorde dat hij zei: “Fantastisch, ik heb veel wild schoongemaakt maar op deze manier heb ik er nog nooit naar gekeken. Ik heb hier veel van geleerd. Wat een vakman is die Gert”. Uiteindelijk kwam de grilplaat op tafel en kregen wij enkele onderdelen te proeven. Overbodig om te zeggen hoe hiervan werd genoten.

Toen de groepen weer samen waren werd duidelijk dat Erick Jan en Gert er wederom in geslaagd waren om een leerzame dag neer te zetten. Inmiddels had Helma al gezorgd voor het nodige fris en werd de barbecue gereed gemaakt. Peter ontpopte zich als een waarlijk meester op de barbecue. Omdat ook de zon volop aanwezig was ontstond er een aangename sfeer waarbij kennis werd gemaakt met de nieuwe geleiders en terug werd gekeken naar de leerzame workshops.

Na het bespreken van de antwoorden die gegeven waren bij het zweetspoor werd de jagermeester/ opperrechter John naar voren geroepen. Erick Jan memoreerde aan de vele jaren en gebeurtenissen welke zij samen, vanaf het begin, doorgebracht hadden met het zweetwerk. Vervolgens werd John benoemd tot ere lid van De Zweethond en kreeg hij de daarbij behorende oorkonde overhandigd. In zijn ogen was te lezen hoe deze nestor verheugd was met deze benoeming. Door de aanwezigen werd hij dan ook hartelijk gefeliciteerd.

Traditie getrouw heeft de opperrechter John het afgelopen jaar doorgenomen. Er waren geen onoverkomelijke gebeurtenissen geweest met uitzondering van een (1). Wettelijk bewezen door middel van foto's bleek dat een van de zweethondengeleiders het presteerde om tijdens zijn loop zijn hoofddeksel af te zetten. De jachthoed/ pet speelt bij de jacht een centrale en dus belangrijke rol. Bij vele jachten is het ondenkbaar dat je zonder hoofddeksel verschijnt. Daar wordt streng op toegezien. Het verweer van de geleider dat het een bijzonder moeilijk en zwaar zweetspoor was waarbij hij ook hevig begon te zweten werd door de opperrechter in zijn besluit meegenomen.

Na amper beraad werd de geleider veroordeeld tot het schrijven van een stukje van deze dag op het blog. De geleider kon zich vinden met deze uitspraak en zag af van hoger beroep.

Marco deed een oproep aan een ieder om toch vooral antwoord te geven op de casus die regelmatig op het blog verschijnen. Het is leerzaam en het helpt je bij het zweethondenwerk.

Vervolgens werd er gezamenlijk nog lang nagepraat over deze schitterende nadrift.

Erick Jan, Helma en Gert bedankt voor jullie zorgen aan deze dag. Een mooie afsluiting van het training seizoen. We hebben genoten en zien uit naar het begin van de nieuwe trainingen.

Hans/ Murdock