Beijerse Bende!

Zaterdag 13.09.2014

een dag voordat Karl, Mozart en Moritz 8 maanden oud worden. Plaats: een bos waar gedurende de laatste weken bosarbeiders hun werk deden.   Het decor? Omgezaagde bomen, takken op en over elkaar heen, kuilen, stronken en gaten aan het oog onttrekkend. Kortom geen geplaveid geheel. Geurend nog naar vers gezaagd hout.          

Het weer: zonnig met een temperatuur van ongeveer 20 graden. Een ideale situatie om te zweten. Het zweetspoor: ongeveer 350 meter lang, 24 uur oud  
Zwijnenspoor gemaakt met de Fahrten schuhe, snijhaar zonder een druppel bloed. Als u hierbij het boven omschreven decor voor ogen houdt voorwaar dus geen sinecure voor een drietal jonge Beiers van 8 maanden en een van 22 weken. Daarbij komt dan nog dat het voor hen het eerste officiële zweetspoor is.

Wandelend naar het eerste spoor hadden de vier Beiers het naar hun zin. Spelend liepen zij voor ons uit totdat er halt gehouden werd en een ieder aan gelijnd werd. Hans maak jij Mozart maar klaar, voor jullie de eerste loop. Ik keek op en realiseerde mij plotseling waar wij waren. Ons spoor begon ongeveer 15 meter vanaf een dennenboom waar ik, de ochtend van de crematie van John de Jong nog breuken had afgeknipt. Deze breuken werden door de aanwezige zweetwerkers en blazers na de uitvaart ceremonie op zijn kist neergelegd. Dan  komen de gedachten naar boven die ik met de aanwezige zweetwerkers mocht delen.




Over wie en wat John voor een man was, jager, natuur – en hondenmens, humorist met twinkelende ogen en realist die mensen wist te inspireren en te binden. Ik dacht aan gebeurtenissen die hij met ons en De Zweethond deelde. Zoals hij op zijn ziekbed zei: Ik heb als jager over de dood kunnen beslissen, nu is het mijn beurt, Ik heb geen spijt van mijn leven en zou het zo weer overdoen.John die mij het gunde om, voordat ik besloot om ook een Beier te gaan aanschaffen, mij in de gelegenheid stelde om met zijn Beier, Kyra een tweetal sporen te lopen.

Ook haalde ik een ander persoon aan namelijk Arnold van de Wal, eveneens jager, natuurmens, filosoof en schrijvend onder het naam Cartouche in het blad De Nederlandse Jager. Arnold woonde midden in het bos samen met zijn honden. Arnold schreef ooit eens: Heer geve dat ik jagen mag, al is het tot de laatste dag. En als ik ooit mijn ogen sluit, O Heer, leg mij dan in uw eeuwige jachtvelden neer. Ik weet zeker dat John en Arnold vanuit de eeuwige jachtvelden op dat moment omlaag keken. Ik keek omhoog en dacht dat ik de twinkeling in de ogen van John zag en Arnold? Diep peizend rokend aan zijn pijp keek hij naar beneden. Het was als of zij zeiden: Het komt goed jongen, heb vertrouwen in je hond en in jezelf. Langzaam liep ik naar de aanschotsplaats wetend dat niet alleen John en Arnold maar andere dierbaren van boven met hun meekeken.
 

Op de plek waar het wilde zwijn geschoten was zag ik nogal wat pootafdrukken evenals een stukje huid. Mozart ook, want voor ik het wist had hij het al opgegeten. Voorzichtig nam hij het spoor op met de neus strak aan de grond. Langzaam en rustig ging hij vooruit. Af en toe uit zijn concentratie gehaald worden door takken die braken, het vast komen te zitten van de lijn. Maar telkens weer die neus naar de grond. Duidelijk waar te nemen was toen hij zijn eerste haak tegenkwam.  Resoluut nam hij deze. Dan merk je dat het nog een jonge hond is. Even is hij zijn concentratie kwijt, kijkt om zich heen. Ziet mij en de andere zweethonden die ons volgen. Vraagt als het ware aan mij: help mij eens even. En ik? Ik zeg niets en wacht totdat hij al cirkelend weer het spoor oppakt en verder gaat. Rustig en beheerst. Hem belonend dat wij goed zitten En dan weer zo’n moment van verliezen van concentratie. Even rust genomen en weer verder. Luid hoor ik zijn neus “pompen”  en zie dat hij vast op het spoor zit. Ook was goed waarneembaar dat hij verwijsplekken aannam, even van het spoor af en daarna weer hierop terug komend.
 

Euforie als hij, een pad kruisend, sneller gaat lopen. Voor dat ik het weet zijn wij bij het stuk aangekomen. Ik laat hem even de tijd om aan het stuk te ruiken. Daarna vieren wij samen dat hij het gehaald hebben. Naar boven kijkend zag ik wederom een twinkeling is een paar ogen: Zie je wel, het komt goed.  Toen wij terug kwamen was mijn eerste reactie: een super ervaring! Natuurlijk heel iets anders dan met mijn Duitse Staande Korthaar Murdock. ( let wel ik doe Murdock hiermee niets te kort maar het was een heel andere hond) Na het aannemen van de breuk kreeg ik toch nog enkele leermomenten mee. Een van deze was: laat je lijn los anders ga je wellicht sturen. Mozart weet het wel zo jong als hij is.

Hierna was het de beurt van Peter met Wodan. Een Beier van 22 weken oud die al een bloedspoor had gelopen en daarbij een Hinde vond. Maar dan is zo’n spoor met alleen maar “pootjes” en snijhaar toch wel iets anders. Snel had deze kleine dondersteen door waar het om ging. Niet geheel vlekkeloos maar een belofte voor de toekomst. En Peter? Die heeft eindelijk geleerd wat zweten is.
 

Moritz begon weifelend. Maar gaande de loop kreeg hij door waar het om ging. Cor, die zijn teckel gewend was moest ook wennen. Ook Moritz had momenten waarop hij zijn concentratie even kwijt was.  Gezien de moeilijkheid van het terrein, de warmte ( Cor en Moritz liepen toch ver in de middag) geeft ook deze combinatie vertrouwen voor de toekomst.
 

En last but not least Karl. Nam het spoor goed op. Wat opviel was dat Erick Jan de lijn niet vasthield maar gewoon liet slepen. Een haak werd subliem genomen. Toen kwam er een obstakel. Een omgezaagde boom van een niet al te kleine doorsnede versperde het spoor. Maar Erick Jan had over en op de boom snijhaar neergelegd. Ja, een varken kan ook over die boom springen. Gevolg? Samen erover heen!

 

Conclusie: Een schitterende middag waarop een viertal jonge Beiers in het veld lieten zien waarvoor zij gefokt zijn. Zweethonden geleiders die genoten en leermomenten meekregen. Erick Jan bedankt voor het uitleggen van de sporen waarbij je gebruik hebt gemaakt van hindernissen die in de praktijk ook voorkomen.  
 

Toen wij thuis kwamen waren onze kleindochters Emma en Lieke al aanwezig. Zij mochten omdat hun ouders een “fout” feest hadden bij Opa en Oma logeren. Een mooi moment was, toen Mozart zijn etensbak kreeg, Emma net als Opa brokjes uit zijn bak haalde en die aan hem gaf. Geen gegrom of gesnauw maar dankbaar naar haar kijkend voor het eten. Lieke stond hem over zijn kop te aaien. En ja dan wordt je wel even stil. Ik weet het zeker, wij samen gaan mooie dingen beleven.

 

Een vriend

Het was in 2000 dat een vriend vroeg weet jij een goed adres voor mijn hond. Hij zit bij mij niet op de goede plaats en ik kan hem nu niet bieden wat hij verdient. Dat was dus een echte vriend, hij deed geheel ten gunste van zijn hond afstand opdat hij het beter zou krijgen.

Jaren eerder zij een vriend zet maar een streepje op de balk als je er ook één wilt. Het was van zijn teef wat mijn wens was om ooit een reu uit te verkrijgen.

December 2000. als vriend bood ik aan om de hond in huis te nemen en geheel voor de jacht in te zetten, mijn vriend en vriend van de hond was blij verheugd, letterlijk zij hij hoe eerder beter. Niet omdat hij m kwijt wilden nee, omdat hij zijn hond het beste toe wenste. Giorgio kwam bij ons en de wens van de reu van de eerder genoemde teef werd werkelijkheid.

Ergens in 2007 of 2008 een legendarische actie van twee Jachtterriers Kees en Joop van een vriend die optimaal samen werkten met Giorgio jachtvrinden in t veld een ree met loperschot werd binnen gehaald nadat een oude reeds enige jaren geleden overleden vriend, Bram, nestor van de Zweethond, black en tan Teckel na een nazoek in en onder de dichte dekking het ree verwees en Giorgio het voor bracht.

2010 een vriend vraagt of hij die bijzondere Heidewachtel mag gebruiken voor een dekking. Nee dat mag niet want het is een reu uit je eigen lijn. Dit was inmiddels de tweede keer dat hij viel voor een reu die hij zelf gefokt had. Ook deze vriend is inmiddels niet meer wel zijn verhalen.

2012 December, inmiddels doof, zijn laatste jacht op de eenden gewoon omdat hij dat zo leuk vond maar echt functioneel was het niet meer maar als vriend gun je, je vriend zo'n verzetje. En ja het viel zwaar om het besluit te nemen dat het genoeg was. zijn pensioen volgde.

2014 doof, blind en regelmatig de weg kwijt. De jaren gaan tellen en de spieren willen niet meer. De dagen worden zwaarder. En vanuit de onzekerheid die zijn intrede gedaan heeft komen nu ook de aanvaringen met de andere vrinden. We weten het als je aan een hond begint komt er een moment dat we allemaal vrezen ook al heb je het al meerdere keren meegemaakt, allemaal zeggen we dan dat we hopen dat ze zelf het licht uit doen. Maar diep in ons hart weten we dat dit niet gebeurd. Dan is het moment daar dat je als Vriend moet en mag zeggen het was goed zo. Vriend je heb het verdiend waardig en zonder pijn afscheid te nemen en je te begeven naar de eeuwige jachtvelden.

Vandaag was die dag met tranen in de ogen en op de wangen heb ik mijn vriend moeten en mogen laten gaan op de respectabele leeftijd van 15 jaar.

Giorgio, dank voor alles wat ik van je heb mogen leren de vele uren die we samen hebben mogen doorbrengen in het veld en de nazoeken die we in binnen en buitenland hebben kunnen uitvoeren daarmede weer andere vrienden van dienst te kunnen zijn.

Een vriend is heen gegaan de velen mooie en waardevolle herinneringen blijven.

Tot op het laatste moment trouw.

Nadrift 2014, een heel bijzondere

de dag begon met Reeën in het veld.

Zoals elk jaar sluit De Zweethond het trainingsseizoen af met de Nadrift. Traditie getrouw op een van de mooiste plekjes aan de voet van de Heuvelrug bij onze gastheer Jan.  Al heel vroeg waren Erick Jan, Helma en Gert bezig om de voorbereidingen te treffen.  Omstreeks 09.00 uur kwamen de jachthoornblazers: Haagse Bluf de locatie opluisteren.  Al snel klonken de oefentonen door het bos. Toen de cursisten, zoals gebruikelijk, gezamenlijk op de locatie aankwamen werden zij met hun mooie en warme klanken welkom geheten. De Nadrift is altijd zonder hond maar als uitzondering waren de drie Lords aanwezig.  U weet niet wie dat zijn? Kijk dan maar op Facebook: De Zweethond, The Lords: Karl Brix-Mozart-Moritz.   Inmiddels 10 weken oud mochten zij in het kader van socialisering aanwezig zijn. Dat was een feest voor iedereen.  Er werd geknuffeld, vol bewondering gekeken en heel veel foto’s en filmpjes geschoten.  En voor de Lords?  Spannend om de jachthoorns te horen.  Heerlijk om weer eens met de andere broers te spelen en te ravotten.  Hollend door het bos met zijn vele takken en bladeren geuren opsnuiven.  Kortom spannend en super.Bij de opening van deze dag deelde Erick Jan ons mede dat onze opperrechter John, helaas door een slopende ziekte niet aanwezig kon zijn.  John die als opperrechter elk jaar op zijn humoristische wijze terugblikte naar

het afgelopen trainingsseizoen en daarbij feedback gaf aan iedere deelnemer. Het was zijn uitdrukkelijke wens dat de Nadrift, wat een markant moment is bij De Zweethond, ondanks zijn ziekte, gewoon door zou gaan. Als jager heeft hij over leven en dood te kunnen beslissen en nu, komt dat moment voor hem. De toegediende medicatie zorgt er voor dat de ziekte, zoals hij zelf zegt, in het ootje wordt genomen. John heeft mij gevraagd om in de toekomst zijn taak als opperrechter bij De Zweethond over te nemen. Wat de goedkeuring kreeg van de aanwezigen. Erick Jan stelde voor om op een later moment op de dag even bij John stil te staan en het glas op hem te heffen. René, ondernemer, vertelde hoe hij zijn ervaringen opgedaan bij de training van De Zweethond, gebruikt in zijn werk. Opvallend hoe hij, door zachter te gaan praten de oren van de luisteraars gespitst krijgt. Dit doen wij bij de hond toch ook? Door het werken met zijn hond kon hij de gelijkenis maken met processen in een organisatie en de lijntjes die daarin lopen. Hij wist een ieder te boeien met zijn presentatie. Zelf werkzaam geweest in een Non Profit organisatie herkende ik valkuilen, sturingsproblemen evenals oplossingen in het verhaal. Zit uw bedrijf in een dip? Weet u niet hoe nu verder te moeten? Als manager / ondernemer nieuwsgierig geworden? Via De Zweethond kunt u hem bereiken. Ik verzeker u dat het de moeite waard is. U krijgt een heel andere kijk op uw organisatie. Mooi om te horen en te zien dat het werken met je hond zoveel meer kan geven.

Tussen de presentaties door kon een ieder genieten van gerookte ganzenborst. Diederik had deze door Gert bezorgde ganzenborsten op een tweetal manieren bereid.

Sjoerd, wilde films laten zien van drijfjachten, waaraan hij, in Europa, had deelgenomen. Maar omdat hij de verkeerde USB stick had meegenomen werden het foto’s. Op de zijn bekende meeslepende wijze vertelde hij over jachten met paard en meute en de jacht op de das in Frankrijk. Hieruit bleek zijn voorliefde voor de Duitse jacht terriër, die volgens hem doorging waar een andere hond het af liet weten. Foto’s van drijfjachten op het zwart wild in Duitsland. De kunst van het afsteken van wild evenals de gevaren die door menigeen onderschat worden. Een kort filmpje, door hem gemaakt in Zweden, liet zien hoe een hond aangevallen werd door een zwijn. Gewoon de realiteit welke je tegen kan komen. Met de belofte om volgend jaar de juiste USB stick mee te nemen sloot hij af.

Gezamenlijk is er vervolgens het glas geheven op John. Spontaan werd er geopperd om hier een groepsfoto van te maken. Na overleg is dinsdagavond een bezoek aan hem gebracht. Op zijn uitdrukkelijk verzoek zijn De Lords meegegaan. John was ontroerd toen hij de foto kreeg. Ik kan u vertellen dat het een avond was van gezamenlijk lachen, huilen herinneringen ophalen en toekomst bespreken. Het was goed!

De jachthoornblazers Haagse Bluf hebben gedurende de hele dag hun warme klanken door het bos laten klinken. Toch schitterend om op een dergelijke manier je passie voor de jacht, honden en muziek uit te kunnen dragen. We hebben genoten. Dame, Heren bedankt het was Super! Peter, een cursist, die helaas niet aanwezig kon zijn, had er zorg voor gedragen dat we konden genieten van eerlijk herten vlees het welk door  Gert  vervolgens voorbereid was, Erick Jan en Helma hebben het bereid en samen met biologische groenten, zoals pastinaakpuree, Chinese kool, gekleurde wortels en veldsla werd het opgediend. Wat een smaken! Klasse bedankt.

Nadrift 2014, een heel bijzondere staat er boven aan dit stukje. Waarom bijzonder? Omdat wij met onze gedachten waren bij het afgelopen seizoen, de toekomst en bij John. Een man die weet te inspireren en zijn kennis over het veld en de jacht weet te delen. Dit doet op een humoristische wijze wat zichtbaar is in de twinkeling in zijn ogen. Een belangrijke schakel in De Zweethond die weet wat relativeren is.

Arnold van der Wal, jager en hondenman, natuurmens en oud hoofdredacteur van De Nederlandse Jager schreef ooit eens:

GOD GEVE DAT IK TOT DE LAATSTE DAG, JAGEN MAG EN ALS IK OOIT MIJN OGEN SLUIT, O HEER. LEG MIJ DAN IN UW EEEUWIGE JACHTVELDEN NEER.

John bedankt, wij weten dat als jij er niet meer bent, je vanuit die jachtvelden, over ons waakt en stuurt.

Met muzikale groet,

( H ) ozart.

Einde Jacht

Inmiddels hebben de laatste combinaties het laatste oefenspoor gelopen. We kunnen terug zien op een spannend seizoen waarbij een ieder weer gegroeid als combinatie in het werken met zijn of haar hond.

Ook nu weer blijkt dat je eigenlijk niet uitgeleerd raakt in dit metier. Steeds weer liggen er nieuwe uitdagingen te wachten. Of dit nu een bosje doorns of een droge vlakte dan wel koude of ander niet aangekondigde obstakels. Steeds weer zal je  met je hond de juiste keuze moeten maken en erger steeds weer blijkt dan dat meestal je hond gelijk had. Kortom om die neuzen weten het eigenlijk toch immer beter maar zonder een goede coach komen ze er vaak niet. Samenwerken blijft het credo.
Inmiddels zijn we druk met de Nadrift. Ook hier staan we voor uitdagingen. Morgen weet ik meer en zal dan meer gaan vertellen. Het wordt in ieder geval weer een bijzondere dag, inspirerend, muzikaal maar ook diepgaand.
Wat? tja nog ff wachten voor het zo ver is.

En dan de Lords dit kan bijna niemand ontgaan zijn nog 5 dagen 23 uur 9 minuten en enkele seconde als ik dit type tot dat wij Hans, Cor en ik onze pups kunnen meenemen naar huis, ons thuis en hun nieuwe thuis. We zien er naar uit. Spannend en weer een nieuwe stap in onze uitdaging in het zweetwerk. Er wordt op ons gelet dat weten we. Maar we gaan ervoor. Het betekend gewoon weer van voor af beginnen. Pupy cursus wie wat waar? Puppy voer wat en waar te halen is het mogelijk dit in groep te doen kan weer schelen. Wanneer starten met het zweet? Hoe starten met zweet? Maar eerst socialiseren. We hebben in ieder geval een week ervoor uitgetrokken als start. Schietbaan, markt, station, winkelcentra, KINDERBOERDERIJ, kinderen, tja eigenlijk al weer te veel maar ja wat is belangrijk en hoe in te vullen.

Wel eerst maar eens ophalen onze dames zien het al voor hun drie kerels 500 km op een neer en dan de plas pauzes tussen door met drie van de kleine "terroristjes" big smiles. Wel laat laar lachen het kan ons nu niet snel genoeg gaan.

Met andere woorden nog twee weken te gaan en dan is de Nadrift en week eerder onze pups. Spannend, lekker druk en uitdagend.

WMH,
Erick Jan

Ff lekker lezen

Zweetwerk is een samenspel tussen de geleider en de hond.

Onze opperrechter is herstellende van ziekte en fysiek nog niet geheel in staat om te werken met zijn BGS Kyra. Zijn aanbod om samen met Kyra een aantal sporen te lopen werd dan ook door mij dankbaar aanvaard. Een uitdaging en stimulans (onze jonge BGS is in januari geboren) om eens daadwerkelijk met een ervaren BGS die al de nodige natuur nazoeken heeftgehad, te mogen werken. Een schitterend leermoment. Zo kwam het dat ik vrijdagavond te horen kreeg: we verwachten je morgen ochtend om 08.30 uur. En dat terwijl ik een afspraak in het oosten van het land had staan om 09.00 uur. Gelukkig de afspraak kunnen verzetten naar 10.30 uur. Gevolg was wel dat ik meteen de eerste loop had en hierna weg moest gaan. Het eerste leermoment was meteen geboren namelijk neem de tijd. Ik kreeg van Agnes Kyra en samen met Erick Jan en Gert liepen wij naar de aanschotplaats. Kyra nam het spoor snel op en vertrok. Na een 10 tal meters keek zij telkens om naar Agnes en was niet meer volledig op het spoor bezig.Ik heb toen de tijd genomen om samen met Kyra contact te maken. Dit was dus het leermoment namelijk ik was niet haar leider maar slechts een man die de riem in handen had. Gaande het spoor ging het steeds beter en kon ik aan haar lezen. Bij het stuk gekomen was mij duidelijk dat de ervaring van Kyra ons hier gebracht had en niet mijn leiderschap.

Er is een gezegde: zelfkennis is de eerste stap op weg naar de verbetering. Aan dit gezegde denkende heb ik, toen ik met Kyra, gisteren wederom mocht lopen eerst de nodige tijd genomen om contact met haar te maken. Hierbij dankbaargebruik makend van het gegeven dat zij dol is op een beloning. Al snel bemerkte ik dat zij mij accepteerde als haar nieuwe leider. Wat Agnes de opmerking ontlokte: zo meteen wil zij niet meer met ons mee. Erick Jan had een werkelijke uitdaging voor ons neergelegd. Een spoor van een damhert, zonder zweet dus alleen de lopers, 24 uur oud. In die 24 uur was er zoveel regen gevallen dat op de paden in het bos kleine riviertjes waren ontstaan. Voeg daarbij nog de nodige bramenpartijen, dichte dekking, omgevallen bomen en struiken die nat en glibberig waren, dan heeft u een beeld waarin gewerkt moest worden. Als eerste was Jaap met zijn Hannoveraan Mitch aan de beurt. Voor mij met Kyra een mooi moment om samen te werken aan ons team. Was mooi om te zien hoe Jaap met Mitch bezig was. Rustig en geconcentreerd en gebruik makend van de verwijsmomenten.

Hierna kwam ons moment. Op de aanschotplaats nam Kyra rustig de tijd om vervolgens met de neus strak aan de grond op het spoor verder te gaan. Na ongeveer 10 meter ging haar kop omhoog en met vier poten van de grond sprong zij schuin weg van het spoor. Ik hoorde op dat moment geritsel en het kraken van takken. Kennelijk had er iets gelegen, maar niet duidelijk wat dat was. Toen ik haar riep kwam zij meteen terug. Even rust genomen waarna zij geconcentreerd verder ging. Tot het moment dat de zweetlijn hopeloos vast kwam te zitten in de bramenstruiken. Met een blik in haar ogen van: wat doe je mij nou? Keek zij mij aan. Ook hier weer even rust genomen waarna zij het spoor weer opnam. Wat ik niet in de gaten had was dat er een ingebouwde verleiding met een zwartwild spoor inzat. Kyra bemerkte dat snel en bracht mij weer naar het juiste spoor terug, wat een big smile toverde op het gezicht van Erick Jan. De laatste haak voor het stuk nam zij niet. Ervaren als zij is had zij al snel door waar het stuk lag. Natuurlijk hebben wij samen gevierd dat het stuk binnen was. Een prachtige ervaring om samen als team te kunnen werken waarbij ik de nodige leermomenten van haar kreeg.

Als derde was het de beurt voor de jarige Katie ( 1 jaar oud ) die samen met Peter haar eerste daadwerkelijke zweetspoor mocht lopen. Het was een schitterend om te zien hoe zij het spoor met interesse uitwerkte. Voeg daarbij het leiderschap en ervaring van Peter bij en je hebt een mooie combinatie voor de toekomst.

En voor mij? Een schitterende dag waarbij ik heb genoten, gezweet en mijn leermomenten heb gehad. Geeft vertrouwen voor de toekomst.

Hans van Ede

Voor wie het gemist heeft!

leuk om te bekijken:
http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.ndr.de%2Ffernsehen%2Fsendungen%2Fmedia%2Fnaturnah737.html&h=cAQF91fdm

Pfff we hebben het gehaald.

Vrijdag 3 januari was het dan zover de eerste Lehrgang Damwild. Na een grondige voorbereiding waren er donderdag een drietal 1000 meter sporen gelegd met enkel het gebruik van verse lopers van Damwild.

Keurig geplaatst in de spoorschoenen en en daarna volgens de laatste inzichten uitgezet.

 

Om 8.30 uur melden de eerste kandidaat zich met zijn Teckel om het spoor aan te vechten. Er stond geen tijd limiet doch het kwam enkel en alleen aan op coaching en leiderschap. Vooral dit laatste was de rode draad deze dag voor iedere deelnemer. Vaak moet constateren dat het geven van leiding nog steeds een grote uitdaging is. Meermaals wordt er gedacht de hond weet het en zal het ook doen doch zonder een duidelijke leider en dus niet een "remmer" maar een coach die op de juiste momenten net ff dat duwtje kan geven zal ook de zweethond het lastig hebben. Zeker, een hond met vele jaren ervaring zal er anders mee omgaan doch relatief jongen combinaties moeten leren Samen te werken het credo van de Zweethond.
 

Na een briefing kon de combinatie aanvangen. Duidelijk gemarkeerde sporen zodat conform de opdracht de hond niet meer als maximaal drie meter naast het spoor mocht lopen opdat dit dan ook goed gecoacht kon worden door de geleider. En een simpele opdracht als luisteren naar wat er verteld wordt. Ook hier gaat het vaak fout met een half oor wordt vastgelegd wat er verteld wordt en dan vind men het vreemd als de start niet goed gaat. Als bij aanvang duidelijk wordt verteld dat het stuk eerst ruim 50 meter in een rechte lijn afgesprongen is inclusief de richting dan kun je gevoeglijk aannemen dat als je binnen 25 meter afbuigt dan wel een andere richting start je dus NIET goed zit.

 Omwille van de zwaarte van de sporen en het speciale karakter was er dus een zeer duidelijke briefing. Dit werd door alle deelnemers zeer goed opgepakt chapeau. Dat het een hele opdracht / uitdaging was bleek bij een ieder. Waarom? Wel ieder had een gezonde dosis spanning bij zich die zich op diverse wijze uitte.   Wat vooral op viel was dat de eerste 450/500 meter vertrouwd werd op ervaring en de wil om het goed te doen. Iets wat direct leidde tot onbegrip bij de honden. Hoewel onze honden oren dieren zijn regeren ze ook heel sterk p non verbale signalen. Als dan ook de vermoeidheid begint te komen, ja het was zeer in spannend dan komt ook het wederzijds begrip. Dan zie ik ineens een omslag en ziet de voorjager hoe zijn hond verwijst naar bijvoorbeeld één snijhaar. Hoe mooi de blijdschap wanneer de geleider dit ineens herkend en hoe fantastisch als je ze dan ziet groeien. Het was een hele opdracht.

Het uitwerken van de sporen varieerde in tijd van 45 minuten tot 1 1/2 uur. In alle rust met de nodige rust pauzes als de spanning te groot werd in de combinatie. Na afloop een intensieve debriefing onder het genoot van koffie en een stuk appel gebak want werken is een goede bodem voor een gezonden trek. Het was een indrukwekkende dag waar bij zeer veel mooi werk te zien was. Gegeven de reacties na afloop en in de dagen erna denk ik te mogen zeggen dat niet allen ikzelf genoten heb maar de combinaties zeker ook. Tja en dat de honden uitgeteld waren was te verwachten van één van de honden werd later verteld dat deze zelf 's avond niet meer wilden spelen met één van de familie leden dit duidelijk makend met een licht gegrom toen deze om aandacht vroeg. De boodschap was duidelijk aldaar: "Laat me liggen ik geniet nog na en wens nu ff niet gestoord te worden" De leider begreep dit en heeft het toen ook als een echte leider uitgelegd aan het andere lid van de thuis roedel.

Dame en Heren zweetwerkers goed werk,
WMH
Erick Jan

Een nieuw tijdperk

Terug van weggeweest. Dit weekend op bezoek bij de no1 in zweetwerk in Duitsland. Daar de kennels bekeken en het ouder paar wat is samengesteld om m'n nieuwe hond voor te brengen. op de foto links Diana de teef. 15 januari wordt de worp verwacht.

Indruk wekkend slechts 24 uur en weer een enorme ervaring rijker. Enige uren kunnen spreken over hoe zij en wij werken en hoe we onze honden trainen. Blijkt dat we op velen vlakken gelijk werken en denken doch dat we ook nog veel van elkaar kunnen leren.

Brix op de foto rechts is de reu en werkhond met een prachtige palmares. Zoek, verwijst, blaft aan en indien nodig stelt en haalt neder. Dus, wachten we nu rustig af. Vandaag het beeld materiaal wederom bekeken om ook daar weer bevestiging en leer momenten uit te halen met dank aan Hans die vanmiddag de DVD kwam brengen. Ook hij mag wachten op het bericht dat de pups er zijn. Toch wel bijzonder dat mogelijk eind maart er een BGS bij zou kunnen komen uit een speciaal voor mij samen stelde combinatie. Een combinatie die inmiddels al enkele zeer goede honden heeft voortgebracht die nu werkzaam zijn bij de politie in Zwitserland. Maar goed we gaan nu verder met het opzetten van de specials voor De Zweethond. Want zoals al eerder aangegeven komend jaar gaan we de lat weer een tree hoger leggen en dat vergt een gedegen voorbereiding.

Tja en hoe zat het ook alweer met valwild? 

Waidmansheil,

Einde Jacht

Kijkende naar Hachi het waar gebeurde verhaal over de trouw van een hond aan zijn baas bereikt ons het bericht dat Gert afscheid heeft genomen van zijn maatje. Ook Djenna was een maatje met een onvoorwaardelijk trouw.

Zoals ons alle bekend was Djenna ziek en niet meer te genezen. In de laatste weken die zij er nog mocht zijn hebben ze samen nog enkele mooie jachten mogen beleven. Helaas met de wetenschap dat het de laatste zouden zijn.

Vandaag was het dan zo ver en heeft Gert de moeilijke maar enige juiste beslissing genomen die een echte baas en vriend kan nemen. Hij heeft haar een lijdensweg bespaard en daarmede respect getoond en haar een waardig einde gegund.

Gert en familie we leven allen met jullie mee. Wij weten hoe heftig afscheid nemen van je maatje is en hoe enorm dit ingrijpt. En ja daar horen tranen bij. De meest van ons kunnen dit gevoel delen en begrijpen dan ook het enorme verlies. Steeds weer als we voor een nieuwe vriend kiezen weten we dat dit moment zal komen en steeds weer zal dit moment te vroeg zijn.

Gelukkig kunnen we Djenna meenemen in gedachten en zijn er vele mooie momenten die wij ons kunnen herinneren en dus zullen er ook velen mooie herinneringen zijn en komen voor jullie.

Voor nu sterkte met dit afscheid en de leegte die er zal zijn.

Djenna  

Einde Jaar

Wij wensen iedereen:

Warmte in de winterse koude,

rust in woelige dagen,

evenwicht als we even uit balans zijn,

fantasie om uitdagingen aan te pakken,

humor tijdens moeilijke momenten,

kleur als het ff niet meezit en uitdagingen om te blijven groeien.

 

Mooie Kerstdagen en een fantasie vol en kleurrijk 2014